Blog Bianca | 'Elf jaar na zijn dood, zie ik Paul nog steeds soms lopen'
'Mijn brein geeft een glimp van hoe het was'
Leestijd: 3 minDoor Bianca Krol
'Mijn brein geeft een glimp van hoe het was'
Leestijd: 3 minDoor Bianca Krol
Nog steeds denk ik af en toe dat ik Paul zie lopen. Nog steeds betrap ik mezelf na elf jaar erop dat ik denk dat ik hem aan zie komen fietsen.
Zelfs op plekken waar ik eigenlijk helemaal geen connectie met Paul heb. Want soms gebeurt het me zelfs tijdens mijn dagelijkse wandelingen, in mijn nieuwe woonplaats waar ik al zeven jaar woon.
Een andere plaats dan waar Paul en ik samenwoonden en wij zeventien jaar lief en leed gedeeld hebben. Die woonplaatsen liggen niet eens in de buurt van elkaar, niet eens in hetzelfde land. Het is een plek waar ik met Paul nog nooit geweest ben.
En toch denk ik dat hem naar mij toe zie fietsen, tijdens een van mijn dagelijkse, steeds dezelfde route lopend, op de-automatische-piloot-wandelingen. Zou het juist dat zijn, wanneer je lijf dingen op de automatische piloot doet, dat je brein de ruimte krijgt om te mijmeren en je voor de gek te houden, je weer even een glimp geeft van hoe het was?
Ik weet na elf jaar heus wel dat Paul niet meer leeft en niet meer terugkomt. Ik was er nota bene bij toen zijn hart stopte met kloppen
Ik moet lachen als de bewuste man mij steeds dichterbij nadert en ik hem van dichtbij kan bekijken. De man is minstens veertig jaar ouder, brildragend en heeft een stuk minder haar dan Paul in zijn goede jaren. Zelfs in de verste verte heeft hij geen gelijkenissen met Paul. Behalve zijn manier van fietsen en zijn zwarte jas, die lijken als twee druppels water op Paul.
Natuurlijk corrigeert mijn brein mijn gedachten meteen, want ik weet na elf jaar heus wel dat Paul niet meer leeft en niet meer terugkomt. Ik was er nota bene bij toen zijn hart stopte met kloppen, die bewuste zomerdag in augustus 2015.
Rechtop zittend, zijn bovenrug lichtjes gebogen, twee handen aan het brede, rechte stuur van zijn heren stadsfiets, fietst de man met de zwarte jas voorbij. We groeten elkaar. En dan is het moment voorbij.
Liefdevolle herinneringen kunnen op elk moment van de dag, op elke plek waar ook ter wereld, geactiveerd worden.
Al mijmer ik nog even door: Als het Paul wel was geweest, dan zou hij vast zijn afgestapt. We zouden een praatje hebben gemaakt. Waarschijnlijk zou ik hem de standaardvraag gesteld hebben, zoals dat gaat met voorbijgangers op zo’n dagelijkse wandeling: “Alles goed?”
En hij zou zijn standaardantwoord hebben gegeven: “Veel goed!”
Waarmee de hele lading was gedekt.
De fietsende man en ik hebben geen connectie met elkaar. Opglabbeek heeft geen connectie met Paul. Maar ik denk ook niet dat dat nodig is. Liefdevolle herinneringen kunnen op elk moment van de dag, op elke plek waar ook ter wereld, geactiveerd worden.
Paul en ik hadden wel degelijk een connectie met elkaar en dat is wat deze fietsende voorbijganger mij weer even liet voelen. Ook na elf jaar nog.
En het is juist die connectie waarop we volgende week zaterdag, voor de elfde keer na zijn overlijden, zullen proosten: Op Paul, op het leven en zijn connectie met alle dierbaren om mij heen.
Wil je dat we artikelen en programma’s over rouw, de dood en verder leven kunnen blijven maken? Samen leren we leven met verlies; ga naar meer.eo.nl/rouw en steun ons met een donatie.
jhs.leeuwReageerde opBlog Bianca | December: de maand waarin ik mijn man verloor
3 jaar geleden overleed toch nog mijn lieve man Johan op 24 december . Niets is meer hetzelfde .
Lees het artikel Blog Bianca | December: de maand waarin ik mijn man verloor
Reageerde opBlog Jurgen | Al 9 jaar hetzelfde avondritueel
Mijn dochter haar nog gevulde warmwaterkruik die ze gebruikte om haar pijnen te milderen ligt al 8 jaar op haar vroegere kamer. Wanneer ik ze zachtjes streel en tegen me aanhou voel ik Lisa heel dichtbij ❤️
sebastiaanklop008Reageerde opBlog Jurgen | Al 9 jaar hetzelfde avondritueel
De leegte
Lees het artikel Blog Jurgen | Al 9 jaar hetzelfde avondritueel