Blog Rebekka | ‘Ooit neem ik je mee naar IJsland.’
'De tijd heeft ons ingehaald'
Leestijd: 3 minDoor Rebekka Rodenburg
'De tijd heeft ons ingehaald'
Leestijd: 3 minDoor Rebekka Rodenburg
Uit de vriezer trek ik een koelmat voor mijn konijntje. Het is behoorlijk warm. Ik woon op de zolder van een oude boerderij en daar wordt het met deze temperaturen al snel een broeikas. Er zit niks anders op dan heel veel niks doen. Voor mezelf pak ik een bus met waterspray. Even sprayen en wapperen met een waaier en ik heb toch weer vijf minuten verkoeling. Hoewel het enorm warm is, heb ik al een tijd uitgekeken naar de zomer. Ik ben ontzettend toe aan een periode met meer licht en meer blauwe luchten. Ik ga niet op vakantie en dat vind ik helemaal geen probleem, maar toch voel ik me leeg. Want ook de zomer en zoiets simpels als een bus waterspray brengen herinneringen terug.
Toen mama ontdekte dat er waterspraybussen bestonden, werden ze flink ingeslagen. Ze had snel last van de warmte. Dat kwam voornamelijk door haar arm, waar de lymfeklieren uit waren verwijderd door de kanker. Bij hogere temperaturen hield de arm extra vocht vast. Dan werd ze dik ingezwachteld en daar kreeg ze het natuurlijk nóg warmer van.
Dus dat busje waterspray, een waaier en een natte doek in de nek gaven een beetje extra verkoeling. Soms was ze de warmte zo zat dat ze haar steunkous in een opwelling uittrok en opgelucht ademde: ‘Eindelijk bevrijd!’
Op een van die momenten dat ze het zo heet had, riep ik: ‘Ooit neem ik je mee naar IJsland’, omdat ik meende dat dat de koelste plek op aarde was. Die belofte nam ik erg serieus. Maand in maand uit zette ik trouw wat spaargeld opzij om haar die reis ooit cadeau te kunnen geven. Wat ook is gelukt; op haar zestigste verjaardag gaf ik haar een cadeaubon. Maar toen kwam corona en daarna heeft de tijd ons ingehaald. Het is er nooit meer van gekomen. Had ik IJsland maar overboord gegooid voor een weekend in een huis op de Veluwe.
Had ik IJsland maar overboord gegooid voor een weekend in een huis op de Veluwe
Terwijl familie en vrienden om me heen op vakantie gaan, voel ik opnieuw heimwee naar vroeger, toen we samen op vakantie gingen. Dat verlangen naar toen wordt alleen maar sterker als ik bedenk dat er geen nieuwe herinneringen meer bij komen. Ik wil gewoon weer dat zorgeloze kind zijn die met de hele familie, inclusief mama, op avontuur gaat. Daarvoor hoef ik echt niet per se naar IJsland of welke bestemming dan ook.
Het blijft ieder jaar een confrontatie. Ik weet dat ik niet kan tijdreizen, maar het loslaten is zo moeilijk. Ik kan alleen nog stilstaan bij die bus met waterspray die mijn moeder vroeger gebruikte. Of mijn ogen sluiten en in gedachten teruggaan naar het moment dat ik kind ben. Dat ik eindeloos kan dromen, starend door de autoramen met mijn moeder schuin tegenover mij. En dat mama dan af en toe een warme glimlach naar mij op de achterbank werpt.
jhs.leeuwReageerde opBlog Bianca | December: de maand waarin ik mijn man verloor
3 jaar geleden overleed toch nog mijn lieve man Johan op 24 december . Niets is meer hetzelfde .
Lees het artikel Blog Bianca | December: de maand waarin ik mijn man verloor
Reageerde opBlog Bianca | December: de maand waarin ik mijn man verloor
Ik heb mijn man vorig jaar 24 december plotseling verloren op 54 jarige leeftijd. Hij is overleden aan sepsis. 18 december vorig jaar werd hij opgenomen in het ziekenhuis en s'nachts ook naar de IC
sebastiaanklop008Reageerde opBlog Jurgen | Al 9 jaar hetzelfde avondritueel
De leegte
Lees het artikel Blog Jurgen | Al 9 jaar hetzelfde avondritueel