Terug naar overzicht
Artikel

Daan Westerink | In goede handen

Troost is voor iedereen anders en vaak veel meer dan een paar woorden. ‘Het is naast iemand staan en een eindje meelopen’, schrijft rouwdeskundige Daan Westerink, en ze legt uit hoe je dat kunt doen.

Belangrijk werk

“Ken ik jou niet van gezicht?”, zegt de medewerkster die razendsnel en pijnloos mijn bloed afneemt voor een standaardcontrole. “Wat doe je voor werk?”. Ik vertel haar dat ik nabestaanden begeleid en dat ik ook artikelen schrijf voor Ik mis je. “Ach, dat is het. Heb ik je misschien wel een keer gezien. Wat een prachtig werk. Echt heel mooi. Knap dat je dat kunt. Ik zag gisteren nog een reportage over vrouwen die zelf een kindje verloren en nu uitvaarten begeleiden van andere overleden kindjes. Geweldige vrouwen. Heel belangrijk dat die mensen er zijn.”

Verdrietig

Ze aarzelt even. “Mijn zus gaat dit ook meemaken binnenkort”, zegt ze dan. “Ze heeft drie prachtige jongetjes en eigenlijk was het gezin daarmee helemaal compleet. Maar ja, ze verlangde zo naar een meisje. En vorig jaar werd haar hartenwens vervuld. Een schitterend meisje. Mijn zus en haar man waren zo gelukkig.”

‘Weet jij dat, hoe ouders het volhouden?’

Credits foto: Daan Westerink

Haar donkere ogen vullen zich met tranen. “Het is zo verdrietig. Een paar weken na de geboorte ging het steeds slechter met hun dochtertje. Na maanden van onderzoek werd duidelijk dat ze aan een zeldzame ziekte lijdt. En dat het ongeneeslijk is. Ze kunnen niets meer voor haar doen. Dag en nacht zijn ze in het ziekenhuis. En dan lopen er ook nog drie jongetjes rond die aandacht nodig hebben. We vragen ons heel vaak af hoe ze het volhoudt. Weet jij dat, hoe ouders dat doen?”

Wat heb je nodig

Ik vertel haar dat ik dat heel vaak vraag aan ouders, maar ook aan kinderen. Wat houdt je overeind, wie steunt je, wat heb je dan nodig? “Wat een mooie vraag. Als ik daar zelf antwoord op zou mogen geven, dan weet ik het wel. Ik geloof dat ons nichtje straks opgevangen wordt door God. Ze is in goede handen. We weten dat wij later ook opgevangen worden door Hem. Snap je dat me dat troost? Hoe moeilijk het ook is?”

‘Weten dat dit niet het einde is, maar een nieuw begin, bij God, daar ontlenen heel veel mensen steun aan.’

Ik knik. En vertel haar dat heel veel ouders geloven in een leven na de dood waar ze hun overleden kindjes weer zullen zien. In ieder geval hopen zij en een heleboel andere nabestaanden op een leven na de dood waar geen pijn is. “Weten dat dit niet het einde is, maar een nieuw begin, bij God, daar ontlenen heel veel mensen steun aan. Wat ongelooflijk verdrietig dat jullie haar nu al moeten laten gaan. Maar ondanks dat is het heel fijn om te horen dat je geloof je helpt bij het overeind blijven staan.”

Liefde van familie

Ze pakt mijn arm en doet een pleister op het kleine wondje. “Ja, zo is het. Ik ben heel blij dat je dit herkent. Ik loop niet weg voor het verdriet, maar ik weet zeker dat God goed voor dit kleine meisje zorgt. Ook als ze straks niet meer hier is.”

We nemen afscheid en ze pakt mijn hand nog een keer stevig vast. “Wat een mooi werk heb je.” Ik schud haar hand. “Dank! En wat fijn dat jullie er voor je zus en haar man en hun kinderen zijn. De liefde van familie is ongelooflijk belangrijk.”

‘Troost is een eindje meelopen’

Wat mensen steunt in het diepste van hun verdriet is nooit van tevoren te zeggen. Troost is niet datgene wat je tegen hem of haar zegt, troost is naast iemand staan en een eindje meelopen. Is vragen naar wat hij of zij nodig heeft. Het maakt niet uit wat je zelf wel of niet gelooft, het gaat om die ander zijn verhaal laten vertellen. Telkens weer. En vooral: luisteren naar het antwoord.

Waar haal jij steun uit als het leven even heel erg zwaar is? (scroll naar beneden om een reactie achter te laten).  

gepost in
reacties ...

Wil je een gedenkplek maken en die online kunnen delen met familie en vrienden?

Maak monument

Ik wil een kaars aansteken voor iemand

Ontsteek een kaars