Onze grote vriend

Quinten van den Akker

* Goes,
Rotterdam ,

Steek een kaarsje aan

Dit monument is gemaakt door Iris

Herinneringen aan Quinten van den Akker

Het verhaal van Quinten van den Akker

Zenuwachtig lopen we de gangen van de oncologie afdeling op.
Eerst aanmelden dan een vingerprik.
Het 3de jaar dat we deze gangen inlopen we kennen de regels en weten precies hoe alles tewerk gaat.
Quinten loopt door naar Henk de vingerprikker...
De prik gaat mis er komt haast geen bloed uit dus prik nr 2 word geprikt, Quinten geeft er vrij weinig om de vingerprik is minst erg zei hij altijd.

Na de prik moeten we de wachtkamer in pfff de zenuwen gieren door mijn lijf vandaag krijgen we te horen wanneer Quinten ze port a cap eruit mag.
Ons mannetje is al bijna een jaar chemovrij.
Daar komt dr beijzhuizen aan ik kijk als eerste naar zijn ogen in de hoop dat ik misschien daar al wat van kan opvangen.. Niks ze blik zegt niks.

We lopen zenuwachtig achter hem aan Quinten heel enthousiast die kijkt zo uit naar deze afspraak, al 11 maanden kijkt hij hier naar uit..
Ik kijk de dokter aan die begint af te dwalen met zijn blik ik merk dat hij zich geen houding weet te geven dit is niks voor onze oncoloog.
Ineens kijkt hij mij strak aan en zegt uuuuum ja waarvoor waren we ook al weer hier, waarop ik gelijk antwoord" jij gaat Quinten en mij vertellen dat Quinten ze port a cap eruit mag....
De dokter kijkt me aan begint op een papiertje te schijven en vraagt of ik hier naar wil kijken gelijk kijk ik naar Quinten ze hb waarde 6,9 ik dacht nog dat is netjes me ogen kijken wat er veder op het papiertje staat waarna ik gelijk besef dat het weer vreselijk mis is ....

De dokter ziet het en zegt daarop de leukemie is terug.
Ik kijk de dokter aan merk dat ik door de grond zak niet zoals bij de eerste diagnose dit keer heb ik geen vaste grond meer onder me voeten ik weet even niet hoe ik mezelf bij elkaar moet houden hoe ik moet reageren.
Quinten ziet dat er iets niet klopt en vraagt ons wat er aan de hand is .
De stoute celletjes zijn terug lieverd .... Quinten springt op kijkt mij aan hij begint zichzelf hard in zijn buik te slaan ik ren naar hem toe houdt hem dichtbij me kus zijn hoofdje en knuffel hem ik probeer hem rustig te krijgen..
Maar Het lukt me niet Quinten blijft zichzelf slaan als de medicijntjes mij niet beter kunnen maken sla ik die kanker cellen zelf wel dood...!!!
Mijn moeder hart breek in duizend miljoen stukjes dit is zo gemeen zo oneerlijk dit doet zo vreselijk pijn....
Ik hou mezelf sterk voor Quinten elke zenuw in mijn lichaam trilt mijn hart lijkt uit me lichaam te bonken en me ademhaling verraadt mijn angst en woede samen zijn we boos woedend op het leven...
S'avond zit ik naast Quinten hij kijkt me aan pakt mijn hand en zegt "mama een leven in angst is toch geen leven" zo jong maar al zo wijs je heb gelijk lieverd een leven in angst is geen leven.....

Dit moment spookt steeds vaker door me hoofd ... het is het begin van onze nachtmerrie...
De afspraak die goed zou moeten uitpakken waar we 11 maanden naar uit hadden gekeken en die zo gemeen en oneerlijk uitpakte we hadden al 2 jaar gevochten we hadden de bloemenkraal ontvangen mijn mannetje zijn kanjerketting was al 8,5 meter lang we wilde geen nieuwe kanjerketting we wilde deze periode achter ons laten en gaan leven zoals elk ander gezin....
mannetje mama ziet je nog staan met je duimpjes de lucht in klaar voor jou eind controle vol hoop vol goeie moed wat afliep met zoveel verdriet en zoveel woede...

4 weken hebben we ons tweede gevecht mogen vechten jouw lichaampje was nog te moe van ons eerste gevecht en kom het niet aan om weer zoveel medicijntjes te krijgen....
Je werd na de tweede diagnose zo snel ziek en het ging zo snel achteruit met je, je deed zo je best liefje je wilde zograag leven jouw zieltje wilde leven maar jouw lichaampje was op van al het vechten om te kunnen leven....
Op 5 oktober 2015 na een hele zware ic opnamen heb je om 11 uur in de ochtend bij papa en mama op schoot je laatste adem uitgeblazen....
Papa en mama hebben afscheid moeten nemen van jouw lichaampje lieverd maar papa en mama hebben nooit afscheid genomen van jouw ziel..
Lees het volledige verhaal

Deel dit monument met vrienden, familie, kennissen:

Ik wil ook
een monument maken

Maak een monument