Martijn Emiel Maria Viester

* Harderwijk,
Utrecht,

Mam het leven is het waard geleefd te worden.

Martijn.

Steek een kaarsje aan

Dit monument is gemaakt door Karin Viester

Herinneringen aan Martijn Emiel Maria Viester

Het verhaal van Martijn Emiel Maria Viester

Lieve Martijn,



Het is alweer 11 jaar geleden dat je op je altijd durende reis ging. We denken nog elke dag aan je en we missen je elke dag een stukje meer. Soms lijkt het zo oneerlijk. Je vrienden leven door, de scouting gaat door, en jij doet niet meer mee,maar wat ben ik dankbaar dat ik je 17 jaar heb mogen kennen lieverd. Je was mijn oudste kind en eigenlijk blijf je dat ook altoijd, ondanks het feit dat je broertje en je zusje je voorbij zijn gegaan in leeftijd. Je zus wordt dokter, hoe vindt je dat? En je broertje voetbalt in het tweede van DVS en gaat voor de commerciële economie studie. Knap he? Wat zou jij gedaan hebben?

Ik denk nog vaak aan je babytijd terug. Een heerlijke baby, die een maand te vroeg geboren werd. Je had het niet makkelijk tijdens de bevalling. Je lag verkeerd en je werd met de vacuüm geboren. In de couveuse werd je gelegd en na een paar weken ziekenhuis mocht je eindelijk mee naar huis. twee jaar lang heb ik voor je gezorgd. heerlijk wat genoot ik van je. daarna moest ik de tijd verdelen met je zus en je broer. drie kinderen ik was en ben nog steeds super trots op alle drie. Als men vraagt hoeveel kinderen ik heb, zeg ik altijd drie. Want je hoort er nog helemaal bij hoor.

Je kleutertijd , veel bij juf Riet geweest en o wat had je een hekel aan je bril. Je oog hand coördinatie was niet goed en daarom moest je een bril. Later bleek de hersentumor de oorzaak van dit probleem. Helaas werden we jaren op het verkeerde been gezet en kwam de tumor pas aan het licht toen je veertien was. Inmiddels was je een fervente scout geworden. Wat had je het ernaar je zin. Heerlijk met de jongens het bos en op kamp gaan.

Na je operatie werden we gefeliciteerd. Je had de enigste kans op 100 procent genezing. Wat een geluk hadden we. Je pakte je leven weer op vol vertrouwen en we gingen op vakantie naar Kroatië.

Helaas kwam de tumor toch terug na anderhalf jaar. De jackpot viel de andere kant op en we kregen te horen dat je het niet zou gaan redden. 6 weken tot 6 maanden was de voorspelling. We kregen nog 17 maanden. Je scouting vrienden en je MAGIC vrienden bleven je trouw. Ze lieten je niet alleen en kwamen veel langs. Ondanks de bestralingen en de chemo hield je de moed erin. Ik kan me niet herinneren dat je boos bent geweest. Wel eens verdrietig maar nooit boos. Wat heb ik veel van je geleerd

lieverd. Weet je Martijn, papa en ik zijn nog naar Nickelback geweest in het ziggodome. We hebben jou muziek daar gehoord.

Ik weet dat je dicht bij me bent. Soms droom ik over je en dan kan ik weer even verder jongen. Dank voor alle mooie herinneringen en voor het feit dat ik 17 jaar voor je heb mogen zorgen. Dikke kus mama

Lees het volledige verhaal

Deel dit monument met vrienden, familie, kennissen:

Ik wil ook
een monument maken

Maak een monument