Mijn lieve mammie❤️

Janneke Tams-Datema

*
Veendam,

Joh 3 vers 16

Steek een kaarsje aan

Dit monument is gemaakt door Judith Kliphuis-Tams

Herinneringen aan Janneke Tams-Datema

Het verhaal van Janneke Tams-Datema

Zondag twee april op de verjaardag van mijn oudste dochter zagen we dat het niet goed ging met mama. Bij een beetje inspanning was ze benauwd en ze zag er slecht uit. We hebben pa op het hard gedrukt dat hij met mama naar de dokter moest gaan.


Vrijdag 7 april belt mama me blij op om te vertellen dat het bloedonderzoek en longfoto goed was. Gelukkig. Maar ook was ik verbaast.





10 april drie dagen later word ik s avonds gebeld door Esther dat mama op de eerste hulp ligt. Nadat ik uitgezocht had in wel ziekenhuis mama lag ben ik naar haar toe gegaan. Was een naar gezicht, ze had veel vocht achter de longen. De arts zei haar hart is ook niet goed. Mama werd opgenomen op de hartbewaking. Papa en ik zijn met haar meegegaan naar haar kamer. Daar hebben we met z'n drietjes een gebed gedaan voordat papa en ik naar huis gingen. Was een heel bijzonder moment.





De volgende dag werd er een echo gemaakt van mama haar hart. Toen kwamen ze er achter dat mama een hartinfarct heeft gehad. Na drie nachten op de hartbewaking mocht ze naar de verpleeg afdeling. Na een hartkatarisatie kwamen ze er achter dat mama haar hard klep lekte en dat haar hart niet syngroom liep. Mama moest geopereerd worden.





De datum van de operatie was 28 april. Esther en ik hebben bij papa gewacht tot de arts belde. Hij had goed nieuws. Operatie was geslaagd. Hij was tevreden. Papa Esther en ik hebben knuffelend gesprongen in de kamer van blijdschap. Natuurlijk moest er een dankgebed uitgesproken worden. We zijn toen gelijk met z'n drietjes naar het ziekenhuis gegaan. Daar lang mama op de ic. Allemaal slangetjes en toeters en bellen. Schrok wel toen ik haar daar zo zag.





Ze zouden later op de middag mama wat meer wakker gaan maken. S avonds was ze nog niet echt bij. Maar dat gebeurde vaker zei de verpleging. Die nacht was ik wakker en dacht ik bel het ziekenhuis. Kijken hoe het met mama is. Misschien krijg ik haar wel even aan de telefoon. Ze zal nu toch wel wakker zijn. Toen ik belde kreeg ik te horen dat ze bezorgt waren om mama. Dat ze haar rechterkant niet bewoog. Dat ze een scan gemaakt hadden en dat we die ochtend een gesprek zouden hebben met de arts. Ik ben direct in de auto gestapt om heen te gaan. Vreselijk wat was dat erg. Papa had daarvoor ook al gebeld en was er al toen ik aan kwam. Vanaf dat moment kom je in een achtbaan van emoties.





Die ochtend kregen we te horen dat mama een hele zware hersen infarct gehad heeft. Halfzijdig verlamd. Spraak is aangetast. Vreselijk slecht nieuws. De ene moment denk je heer haal haar maar thuis en het andere moment ben je weer hoopvol en blij.





Na vijf week ziekenhuis werd mama overgebracht naar de veenkade in Veendam. Daar zou ze gaan revelideren. Maar mama was op, moe, kon niet meer. Ze had geen zin in therapie. Ze liet dat goed merken, ook aan de verpleging. Als ze echt niet wou deed ze gewoon haar ogen dicht zo joehoe ik ben er niet. Ondanks dat ze niet kon praten eten drinken en lopen, hebben we ook hele mooie momenten met haar gehad.


Die weken zijn nu van onschatbare waarde.





Wat heeft ze genoten van al die kaarten die ze heeft gekregen. Echt haar hele wand hing helemaal vol. Wat was mama blij als er bezoek kwam. De verpleging zei, wat straalt ze als jullie er zijn. Als ze ons zag dan zei ze oh en haar hand kwam gelijk omhoog. Soms kwamen er eerst tranen en daarna was er vaak weer een lach. Ze wist op haar manier best veel aan ons duidelijk te maken. Ook als we naar huis gingen moesten we alle spulletjes weer op de juiste plek terug zetten. Stond het niet goed dan maakte ze het wel aan ons duidelijk wat we nog even goed moesten zetten voordat we vertrokken. Dan kregen we een knuffel en niet 1 kus maar wel en stuk of vier vijf. Dan begon ze met zwaaien en hoppa de linker been kwam ook de lucht in. Is Esther mee begonnen en op de duur werd iedereen op die manier uitgezwaaid.





Mama stond op de wachtlijst op een pech sonde te krijgen. Dan hoefde de sonde niet mee door de neus. Maar kwam het gelijk in de maag. Vreselijk als je niet meer kan eten en drinken. Ze was zo gek op een lekker snoepje, chocolaatje . Velen die bij ons over de vloer kwamen herinneren zich vast nog wel de manneke pis drop.





Mama kreeg elke dag drie keer bezoek.ik hielt een agenda bij zodat dat ze niet iedereen in 1 x op bezoek kreeg. Mij laatste bezoek was zaterdag middag samen met papa. Ze was blij ons te zien. Maar begon ook snel te huilen. Ze zat in de rolstoel, was aan het verven maar wou weer in bed. Papa heeft natuurlijk gelijk op de bel gedrukt en ze werd weer naar bed gebracht. Eenmaal in bed was ze weer blij. Huilde nog wel en keer, maar we hadden ook snel weer lol. Pa regelt altijd even een kopje thee. En raakt dan aan de klets p de gang. Ik had mijn stoel lekker dicht tegen het bed aangezet. Nog een stoel voor de beentje. En we hadden lol. Ik zag aan haar blik dat ze zoiets had van waar is papa.


Ik zei hij is weer aan de klets en maakte een handbeweging erbij. Ze moest lachen. Toen begon ze te roepen Harrie en moest ze heel hard lachen en keek me aan alsof ze iets boeverigs deed. Heeft ze een paar keer herhaalt en we hebben er vreselijk om gelachen. Mama had een fotoboekje waar allemaal fotootjes in zaten. Vol trots liet ze me zien dat ze er twee nieuwe bij had. Van haar jongste kleinzoon Aron van Esther.


We hebben nog even met Ailin en mijn oudste dochter Sharon geface timt.


Wat had ze een lol. Druk aan het zwaaien lachen en op haar manier praten.


Wat bijzonder, niet weten dat ze die nacht zou sterven.





Bij het afscheid kreeg ik natuurlijk weer de gebruikelijke knuffel en allemaal kusjes.


Ze was opgewekt en blij. Heb haar verteld. Hizkia komt vanavond. Ja werd er geknikt.


Papa had haar al een knuffel en een kus gegeven,maar hij liep nog weer een keer terug om haar nog een zoen te geven. Papa moest nog even de liftzak op een andere plek leggen en daar ging de been weer omhoog en zwaaien en handkus. Zo dankbaar en blij dat dat onze laatste momenten met haar zo mooi waren.


Zo trots op onze vader dat hij haar elke dag twee keer bezocht.


Het was zo fijn om te zien hoe gek hij met onze mammie was.





Afgelopen zondag 2 juli om kwart over acht werd ik gebeld door Ruth.


Heb slecht nieuws, mama is overleden.


Samen met Ruth zijn we naar papa gegaan. Vreselijk, papa zag eerst mij en dacht oh Judith gaat mee naar mama straks. Toen zag hij Ruth en vertrouwde het niet.





Mama is in haar slaap overleden. De heer vond dat het haar tijd was.


Ze is nu in de hemel bij al haar dierbaren. Haar dochter Andrea , vader moeder en zussen. Vind dat ze het verdiend heeft om in haar slaap zonder stijd naar de hemel te gaan. Haar leven is hier op aarde beëindigt, nu is ze in de hemel en heeft ze geen verlamming,pijn en kan ze weer praten en zingen. Dat deed ze zo graag.





Trots op papa die vond dat we haar thuis moesten halen.


De laatste dagen was ze thuis, op haar plekje waar ze zoveel tijd heeft doorbracht. In de aangebouwde keuken. Daar heeft ze heel wat geknutseld en sigaretjes gerookt.


Het was zo fijn om mammie thuis te hebben





Mammie bedankt voor alle mooie momenten.
Lees het volledige verhaal

Levensloop
Janneke Tams-Datema

Geboren

02-11-1947

Getrouwd met Harry Tams

16-07-1970

Overleden

02-07-2017

Deel dit monument met vrienden, familie, kennissen:

Ik wil ook
een monument maken

Maak een monument