Vader van mijn lieve kinderen

Gerrit Koelewijn

* Bunschoten-Spakenburg,
Harderwijk,

Steek een kaarsje aan

Dit monument is gemaakt door Gerda Zwaan

Herinneringen aan Gerrit Koelewijn

Gerrit Koelewijn

Het verhaal van Gerda, moeder van Gerrit zijn kinderen:
'Hoe gaat het?' vraagt mijn collega. Zij weet van mij negatieve sombere gedachten en dat ik er over nagedacht hebt hier therapie voor te willen volgen. Ik heb haar om raad gevraagd maar uiteindelijk neem je toch zelf de beslissing en heb ik het niet gedaan.
'Het gaat beter', zeg ik haar.
Het is waar, mijn sombere gedachten beheersen me niet meer zoals heel kort na Gerrit zijn overlijden. Ik roep het zo nu en dan wel op, daar heb ik echt veel behoefte aan, om na te denken. Hele gesprekken heb ik in mijn hoofd met Gerrit, met mijn denkbeeldige therapeute, met de presentator van "Bakkie Troost". Ik zie me bij Gerrit zijn graf staan. Een graf wat er niet is en er ook niet komt. Maar wel een gedenkplek waar Gerrit verstrooid is. Ik probeer onder woorden te brengen wat me hier brengt, wat ik voel.
Goedemiddag, bij wiens gedenkplek sta jij?
Dat van mijn ex-man.
(Een verbaasde blik) dat is best bijzonder, of zeg ik nu iets raars? (Ondertussen schenkt ze een kopje koffie in).
We waren al vijftien jaar uit elkaar maar zijn dood heeft me veel verdriet gedaan.
Jullie waren nog close met elkaar?
Onze scheiding was heel verdrietig......Welke scheiding niet? (Een verontschuldigende glimlach). Alle gevoelens zijn de revue gepasseerd: verdriet, boosheid, onbegrip, noem maar op. Het was voor mij ook zo totaal onverwacht...... Maar uiteindelijk hebben we er een weg in gevonden. We waren een team als het om onze drie jongens ging. We zorgden samen voor ze, gingen samen naar feestelijke gelegenheden, ouderavonden, verdrietige dingen, zorgen deelden we. Ik mis hem in die gedeelde zorg ondanks het feit dat ik al weer tien jaar getrouwd ben met een andere man. Met hem deel ik ook dingen van de jongens maar het is toch anders. En de manier waarop hij gestorven is maakt het extra moeilijk. De jongens moeten zonder vader verder, dat doet zo hartverscheurend veel pijn.
Wat is er gebeurd?
Hij heeft zelf een einde aan zijn leven gemaakt? Heel triest en onwerkelijk. Natuurlijk waren er dingen in zijn leven gebeurd waarvan we wisten dat die moeilijk voor hem waren. Dat hij zijn kinderen niet elke dag zag bijvoorbeeld. Hij voelde zich daar ook schuldig over. Een aantal keer heeft hij ook zakelijk verliezen geleden. Niemand heeft echter aan zien komen dat hij zo ver heen was met zijn gedachten en dat hij niet meer verder kon. De kinderen niet, zijn partner niet, zijn beste vrienden niet en ik ook niet.
Voel jij je schuldig?
Nee.... ik vond hem de weken voor zijn dood erg stil maar heb hem daar niet op aan gesproken. Dat neem ik mezelf wel kwalijk maar waarschijnlijk had hij dan zijn antwoord wel klaar gehad en waren we niet dieper gekomen. Als ik mijn best had gedaan, had aangedrongen, dan misschien, maar dat kon ik niet. Het was ook een stuk zelfbescherming. Ik moest niet te dicht bij komen. Ik had er jaren over gedaan om van hem los te komen. We hadden ieder ons eigen leven weer opgebouwd. Dan moet je soms afstand nemen van je gevoelens en vermoedens maar ik durf wel te zeggen dat ik Gerrit heel goed kende. En dat we nog van elkaar hielden.
Kijk... Gerrit heeft keuze's gemaakt in zijn leven en sommige dingen overkwamen hem. De mensen om hem heen, die van hem hielden, zijn ook slachtoffer geworden van de dingen die in zijn leven zijn gebeurd. Dat is moeilijk.
Wat voor gevoel overheerst dan nu? Ben je boos?
Nee boos niet, dat ben ik nooit geweest. Triestheid, intense triestheid.......dat overheerst. Het komt zo dichtbij. Al die herinneringen. Mooie dingen maar ook verdrietige dingen die je samen hebt meegemaakt. Dan wordt je ineens geconfronteerd met een testament van Gerrit van net na onze scheiding. Confronterend maar geschreven in een andere tijd. Het heeft nu geen gevolgen meer want zaken zijn weer veranderd maar toch...... Of er ligt een enveloppe door de deur met onze trouwringen, een dasspeld die hij droeg toen we ons verloofd hebben en een kettinkje uit onze verkeringstijd. Nooit verwacht dat Gerrit dat allemaal heeft bewaard. Bij onze scheiding had ik dat aan hem gegeven zo van doe er maar mee wat jij wilt. Ik ben nu je liefste niet meer, dat stond namelijk op het hangertje gegraveerd. Toch is dat voor hem blijkbaar ook waardevol geweest. En dit wordt door zijn toenmalige vriendin bij ons gebracht. En dan denk je dat je dat allemaal een beetje achter je hebt gelaten......
En nu ligt hij hier en zoek je hem op.
Ja, ik wilde heel graag een plekje voor hem. We woonden een eind bij elkaar vandaan maar hier liggen zijn roots. Hij voelde zich niet altijd blij in dit dorp, dus heb ik lang getwijfeld of het oké was. Het alternatief was dat zijn as ergens op een voor hem belangrijke plek verstrooid zou worden. De kinderen wisten het niet goed, ze wisten niet wat ze wilden, zaten niet gelijk op één lijn en wat was dan een mooie plek? We hebben er veel over gepraat en uiteindelijk hebben we hem naar hier gehaald. Ik hoop dat hij het goed zou hebben gevonden. Hij mag niet vergeten worden en ik loop hier toch regelmatig even langs.
Het is mijn manier van verwerken. Voor de rest praat ik met (bijna) niemand. Ik schaam me voor mijn verdriet om Gerrit. Gerrit was al vijftien jaar uit mijn leven, maar toch ook weer niet. En hij zal er nooit uit verdwijnen. Dat moet ik accepteren en mijn omgeving ook. Ik wíl hem ook niet kwijt.
Als ze mij vragen: 'ben je gelukkig?', zou ik antwoorden. 'Soms wel, soms niet. Wie is er ooit compleet gelukkig? In mijn leven is er genoeg gebeurd wat ik mee draag en wat bij me blijft waardoor ik niet compleet gelukkig kan zijn, maar wel tevreden. Dat is voldoende, tevreden met je leven zijn. En er het beste van maken.' Die rugzak moet ik meedragen, ik heb geen keus maar ik kan er wel zelf voor kiezen wanneer ik hem opendoe en wanneer ik hem gewoon dicht laat. En soms is het gewoon kostbaar om weer even te kijken wat er in zit. Wat er was, wat er niet meer is, verdrietig soms, ja maar ook hele mooie herinneringen. Het zit er allemaal in.
Dikke kus voor jou Gerrit, voor altijd in mijn hart.
Lees het volledige verhaal

Deel dit monument met vrienden, familie, kennissen:

Ik wil ook
een monument maken

Maak een monument