Esther Siertsema

* Groningen ,
Hoogezand,

Een schelp is hier op aarde Onze parel is bij God

Steek een kaarsje aan

Dit monument is gemaakt door Wieke Siertsema

Herinneringen aan Esther Siertsema

Het verhaal van Esther Siertsema

Op 13 december werden we trotse ouders van onze dochter Esther. We hadden inmiddels al een zoontje van 4 jaar. Esther was een enorme vrolijke baby. Muziek vond ze geweldig! Als ze bij papa op schoot zat bij de piano, gingen haar vingertjes vliegensvlug over de toetsen. Haar lijfje danste op en neer bij elke noot. Zo aandoenlijk om te zien! Ze was wel erg eenkennig. Echt een mama's kindje...Wanneer iemand contact met haar probeerde te maken, was het mis en huilde ze tranen met tuiten.



Rond de 10e maand kreeg Esther haar eerste oorontsteking. Niet leuk maar op zich onschuldig dachten wij.

Na een kuurtje leek ze toch weer wat op te knappen. Eind november 2002 kreeg ze voor de tweede keer oorontsteking. Deze keer aan beide oren. Ze was erg ziek en nog een kuur zou misschien haar resistent maken en niet helpen. Nu moest ze zelf proberen op te knappen. De tweede hobbel leek genomen te zijn. Esther krabbelde weer op en begon haar stralende glimlach weer tevoorschijn te toveren. Gelukkig!!



Op 13 december vierden we haar 1e verjaardag! Blij dat ze weer gezond leek en we de oorontsteking achter ons konden laten..dat dachten we tenminste. Eigenlijk was Esther nog niet helemaal de oude, maar ze kreeg ook tandjes. Dat was ook best pijnlijk.

Rond de kerstdagen bleek ze nog niet helemaal fit te zijn maar ze was wel helder en alert. Drinken deed ze goed, eten iets minder. Het herstel duurde gewoon iets langer..toch?



Eigenlijk begon oudejaarsdag alles anders te lijken.

Esther sliep veel, dronk maar weinig en lag waar ze lag. Het meisje met haar stralende ogen en mooie glimlach was er niet. Ze was echt weer heel erg ziek.

Wat zijn we veel bij de huisarts geweest in de maand november en december. Alles wees aldoor op een oorontsteking. Ook de artsen gaven ons telkens de zekerheid dat ze wel weer beter werd.

Op nieuwjaarsdag niet..

Ze werd na mate de dag vorderde, steeds meer afwezig en ze begon te kreunen.

Elke moeder weet dat dit geen goed teken is.



We besloten aan het eind van de middag toch weer te bellen. Dit keer naar het dienstdoende nummer van de huisarts centrale. We mochten na 20 minuten te hebben gewacht op het verlossende telefoontje naar de HA post komen.



Daar veranderde onze wereld..plotseling. Niet wetende dat ze ernstig ziek was. Wisten we het maar!! Dan had alles er misschien heel anders uitgezien.



Op nieuwjaarsdag stierf ze bij de Ha post. Een golf van verdriet die we niet zagen aankomen werd deel van ons leven.

Zomaar was Esther er niet meer. Opeens niet meer in ons gezin.



Ze kreeg op de eerste dag van het nieuwe jaar een nieuw leven bij haar Hemelse Vader.

Ze stierf achteraf aan de gevolgen van een hersenvliesontsteking. Wat waren we verdrietig en nog steeds. Niemand heeft het gezien..ook ik niet.



We verlangen naar de dag haar weer te mogen ontmoeten!
Lees het volledige verhaal

Deel dit monument met vrienden, familie, kennissen:

Ik wil ook
een monument maken

Maak een monument