Tot ziens gekkie.....

Emmy Aikema

* Assen,
Midwolde (Groningen),

Tussen leven en dood, een moment, en een hemel vol vragen.

Steek een kaarsje aan

Dit monument is gemaakt door Johan Aikema

Herinneringen aan Emmy Aikema

Het verhaal van Emmy Aikema

Heb even getwijfeld of ik het volgende verhaal zou plaatsen, maar ik doe het toch omdat, het ook een mooi verhaal is die misschien voor anderen ook een boodschap heeft. Dat hoop ik dan maar.Inzender Johan Aikema

Ons droevige verhaal begint op 19 april 2002.

De avond waarop onze dochter en zus overleed,
samen met haar vriend, na een tragisch 1zijdig ongeluk. Emmy* haar vriend reed naar huis, na een etentje van Emmy* haar werk.
Door een te grote snelheid zijn ze tegen een boom gereden,
Emmy haar vriend was op slag overleden, Emmy heeft nog ruim een half uur geleefd.
Ik zal mij beperken tot het proberen uit te leggen wat het met mij heeft gedaan ,want zelfs voor mijn familieleden en mijn kinderen kan ik het niet.
Ieder gaat ermee om op zijn eigen manier en dat is volgens mij de beste.
Wat ik nooit zal vergeten is het ongeloof wanneer men je komt vertellen dat je dochter is overleden.
Vele gevoelens buitelen door elkaar en maken je tot een kwetsbaar mens, die je het gevoel heeft van de aardbodem te willen verdwijnen.En te willen zijn waar zij ook is.
En tegelijk waren er rustige gaten in mijn leven die totaal op de kop stond.
Ik noem ze altijd mijn vrede,s momenten. Geen idee waar ze vandaan kwamen, maar ze waren er wel.
Twee weken na Emmy* haar overgaan was ik foto,s aan het kijken.
Ik kwam een foto tegen waarop wij als gezin op een heuvel in Duitsland stonden te kijken naar een prachtige regenboog.
Ik voelde me zo verdrietig,maar ook intens gelukkig omdat we als compleet gezin daar stonden.
Op het zelfde moment belde mijn middelste dochter om te vertellen dat er buiten een enorme regenboog stond.
En ik keek naar buiten en inderdaad, daar was een enorme regenboog. Dit verschijnsel heeft ons op vele momenten nog achtervolgt op een fijne manier.
Verder vond ik het toch moeilijk om van de aankomende zomer te genieten terwijl ik echt een tuin mens ben, en daar intens van geniet.
In juni 2002 was het op een gegeven moment en prachtige dag.
Ik kon er s,morgen niet toe komen om te gaan genieten in de tuin.
Maar diep binnenin me hoorde ik Emmy* zeggen Pap je bent gek als niet geniet want waar ik ben geniet ik ook.

Ik ben toen maar naar buiten gegaan./( op aandringen van Emmy*?)
Ik heb mijn stoeltje buiten gezet, ben wat gaan puzzelen, en toen kwam er op een gegeven moment een merel bij me in de tuin zitten .Die hipte wat over de grond ,en eiste al mijn aandacht.
Ik was er zo door gebiologeerd, dat ik er geen genoeg van kreeg om ernaar te kijken Hij wipte onder mijn stoel door ,en wonder boven wonder het vogeltje ging niet weg.
Het is ongelooflijk en terwijl ik dit schrijf krijg ik het er weer koud of juist warm van ,maar het beestje heeft de hele dag bij me gezeten.
Toen ik tegen een uur of 5 naar binnen ging, bleef de merel nog even op een hek zitten om vervolgens te verdwijnen.
Het mooie is dat ik hierin Emmy wilde zien, omdat zij prachtig kon zingen.
Emmy zong in een band , ze is tot de laatste voorronde van de soundmix show gekomen .
Een hele prestatie voor die tijd om bijna in die show te komen voor de tv.
Dit stukje schrijf ik nu op precies haar verjaardag.
Ze zou nu 34 jaar (2008) zijn geworden ,helaas werden het in haar aardse leven ,maar 26 jaren.
Maar voor mij leeft ze meer als ooit tevoren.
Ik hoor en, voel haar tot in het diepst van mijn ziel. Maar kan haar desondanks ook loslaten.

Het volgende gedicht dat ik geschreven heb vertelt daarover.
Johan Aikema

Stil zijn, zo innerlijk stil, vrede voelen .
gedachten die gaan terug .
Voel de zon, en ervaar.
Langzame akkoorden,
spelen door mijn hoofd .
Ineengestrengeld met veel liefde.

Kleurrijke gedachten.
Een regenboog dringt zich op.
Waterdampen weerspiegelt in gevoel.
Loslaten, open handen
strekken zich uit.
Laat los!

Geef de vrijheid.
Een gebaar, naar de hemel gericht.
Een witte duif,
vliegt weg.
Klapwiekend, suizend,
in de stilte.
Verder, verder,
Zo is het goed.
Met open armen
Altijd!

Papa
Lees het volledige verhaal

Deel dit monument met vrienden, familie, kennissen:

Ik wil ook
een monument maken

Maak een monument