Ons lieve, creatieve kind

Ellen Zeitzen -den Haan

* Amsterdam,
Zaandam,

Lief, creatief en zorgzaam

Steek een kaarsje aan

Dit monument is gemaakt door Fredy den Haan-Jansen

Herinneringen aan Ellen Zeitzen -den Haan

Het verhaal van Ellen Zeitzen -den Haan

Op 2 januari j.l. was het 15 jaar geleden dat onze Ellen stierf. Zomaar, heel plotseling, na een week van ziek zijn.
Vooral dat 'plotselinge'. Dat is zoiets onbegrijpelijks. Zo is ze er en zo is ze er niet meer. Daar wil je niet aan. Dat is te erg. Je geest kan dat gewoon niet bevatten.
En dat je door bepaalde fases heengaat, klopt helemaal. Al is dat soms in een andere volgorde. In het begin is er echt die 'ontkenning'. Dit kan niet waar zijn. Dit moet een vergissing zijn.
Ik weet nog, dat toen ik haar een beetje opmaakte (ze lag toen al thuis op haar eigen bed) , ik steeds het idee had dat ze ineens rechtop zou gaan zitten en lachend zou zeggen:
't Was maar een grapje". Maar 't was helemaal geen grapje. En toch kon ik niet huilen. Het leek wel of alle emotie uit me was weg gegleden.
Daar lag ze, met een grote pluchen ijsbeer van de jongste (6 jaar) naast haar. Onze schoonzoon had rozen om haar heen gelegd en foto's van haar en de kinderen. Zodat iedereen nog eens kon zien hoe ze eigenlijk was. Vrolijk, opgeruimd, gezellig. De kinderen hadden tekeningen gemaakt. Het requiem van Mozart speelde onafgebroken. Mensen kwamen afscheid nemen.
Soms, als het iemand was die ik ook kende, ging ik mee naar boven. En bijna emotieloos keek ik naar mijn dode kind. Ogen gesloten, handen gevouwen.
Mooie handen met lange vingers. Pianovingers, zei ik altijd.
En dan moet je ineens dingen doen die je nooit voor mogelijk had gehouden. Want welke ouder denkt er nou aan dat hij z'n kind gaat overleven? Je moet ineens een kist uitzoeken, de tekst voor de rouwkaart bedenken. Hoe gaat de begrafenis verlopen. We kozen een mooie rouwkaart - blauwe lucht met witte wolkjes- met daarop de tekst (die we ergens vonden): 'Dood is helemaal niks' (zie de tekst hierboven).

Dan moet er muziek worden uitgezocht. Onze schoonzoon liet ons iets horen van Huub van der Lubbe, die met z'n aparte stemgeluid een prachtige tekst zong, waarbij één regel er steeds uitsprong: "Ik sla nooit mijn vleugels meer uit". Het ging ons door merg en been. Die stem, die muziek. We huilden samen om die tekst en realiseerden ons hoe waar die was.
Haar leven was voorbij. "Nooit meer samen op vakantie"  "Nooit meer zwerven van Noord naar Zuid" "Nooit meer op ontdekkingstocht" "Een droom die voorbij moest gaan". Zo'n tekst.
En steeds dat ene zinnetje: Ik sla nooit mijn vleugels meer uit.
Onze schoonzoon besloot met z'n kinderen op één kamer te gaan slapen. Alle matrassen werden naar de kamer van de kleindochter gesleept. Dat hebben ze uiteindelijk meer dan een week gedaan. Tot na de begrafenis. Ik denk dat dit goed is geweest. Mijn man en ik besloten beiden wat te zeggen op de begrafenis. Onze schoonzoon kon dat niet.
En onze kleinkinderen waren te jong, 12, 10 en 6 jaar. Ook onze andere dochter zou spreken. Ik herinner me dat ik boven op de slaapkamer aan Ellen heb gevraagd: "Alsjeblieft, help ons om hier doorheen te komen. Laat ons flink zijn". En oh wonder, dat is gelukt. Zonder al teveel onderbrekingen konden we vertellen hoe dierbaar Ellen voor ons was en wat ze voor ons betekende.
Onze andere dochter had het erg moeilijk met het verlies van haar zus. Ze was ook nog eens 6 maanden zwanger van haar eerste kindje. We waren ook om haar erg bezorgd.
En wat een mensen waren er. Meer dan 300. Van de condoleances weet ik nauwelijks meer iets. En dit is nu alweer 15 jaar geleden. Het leven gaat gewoon door. En of je wilt of niet, ook wij moeten door. We hebben geen keus. En dat doen we ook. Maar ze is geen dag uit onze gedachten. Sinds haar dood drinken we iedere avond een wijntje en zeggen dan: 'Op morgen'.
Want verder willen we niet denken. 't Kan immers zomaar voorbij zijn.
Lees het volledige verhaal

Deel dit monument met vrienden, familie, kennissen:

Ik wil ook
een monument maken

Maak een monument