De mooiste Indonesische parel.

Christine Wilhelmine Abramsen - Siliakus

* Brastagi ( Indonesie ),
Nijmegen,

There is no perfect life, but we will fill it with perfect moments.

Steek een kaarsje aan

Dit monument is gemaakt door Ron Lon Lucia Hwong

Herinneringen aan Christine Wilhelmine Abramsen - Siliakus

Het verhaal van Christine Wilhelmine Abramsen - Siliakus

Stef Bos zingt De Hemel.





Dit lied draag ik op aan Christine Wilhelmine Abramsen – Siliakus, geboren op 8 mei 1942 in Brastagi, Indonesië en overleden op 16 februari 2009 in Nijmegen, Nederland (precies één jaar geleden).


Ze mocht helaas maar 67 jaar oud worden.





Lieve Christine, ik mis jou zo. Liefs van je vriend Ron. Ik hoop dat Stef ongelijk heeft en dat de Hemel niet maar even duurt. Want ik weet zeker dat je nu daar bent.





Ik denk elke dag aan je en hou nog steeds van je. Dat zal niet veranderen. Je was mijn boezemvriendin totdat je zo abrupt uit dit leven werd gerukt. Je werd geplukt als een wilde orchidee door je schepper. Ik hoop ooit te mogen begrijpen waarom God dit liet gebeuren. Inmiddels begrijp ik het want ik heb met God gesproken.





De orchideeën die je steevast in je vensterbank had staan deden het altijd goed. Jij wist hoe je ze moest verzorgen want je hield van de natuur en raakte er in je jeugd in je geboorteland al mee vertrouwd. Flowers Along The Way van Gandalf hoort voor altijd bij jou.





Jouw lievelingsgerecht was Sambal Goreng Boontjes met kippenpoten van de markt en jouw spreuk daarbij, "Jammie, jammie!", zal me altijd bijblijven. Net als je waardevolle raad:


"Er is niets en niemand in de hele wereld waar je bang voor hoeft te zijn, Ron". Ik put er altijd kracht en moed uit. Ook je andere levensles is erg waardevol voor me: "Wat vandaag niet afkomt doe je morgen, Ron. Kassie-an dus." Ik ben dankbaar dat je in mijn leven mocht zijn en voor alles wat je voor me hebt gedaan.





Maar ik ben ook blij dat ik nog in Januari 2009 bij je heb kunnen logeren en mijn oude belofte om Indonesisch voor je koken heb kunnen waarmaken. Fijn dat we toen nog zoveel dingen samen hebben mogen doen. Een film kijken, muziek luisteren, uit eten bij de Italiaan en een pizza eten met een wijntje erbij. Of een Chineesje afhalen en daar gezellig samen van genieten. Ik hield van dat samen, van jou en ik hou nog steeds heel veel van je, mijn Anak Mas.





Elke dag ben je in mijn gedachten en 's avonds brand ik soms kaarsjes voor je. Het gemis maar ook mijn dankbaarheid is groot.





We hadden nog zoveel plannen om samen te doen. Je wilde ook heel graag nog eens terug naar jouw geboorteplaats Brastagi. Ik zou je dan vergezellen. Helaas heeft het niet mogen zijn. Het weinige Bahasa Indonesia dat ik spreek heb ik grotendeels van jou geleerd.





Ik draag dit lied op aan mijn gemiste maar ook zeer gewaardeerde vriendin, aan Christine Siliakus. Een klein en warm Indonesisch vrouwtje met een gouden hart, een grote liefde voor mens en dier, voor alles dat leeft, voor het leven in het algemeen.





Stef Bos zingt: "Had je hier alleen ellende, daar zou alles anders zijn". Ik hoop oprecht dat het waar is want het aardse leven heeft je veel ellende gebracht maar je hebt je daar kranig doorheen geslagen.





Dit kleine vrouwtje wist hoe ze me moest helpen en dat heeft ze vaak gedaan. Ze zal altijd in mijn hart zijn. De Hemel is beslist niet verdwenen en mag voor haar altijd blijven bestaan.





Christine, Ka mana? Terima kasih banyak!





Ron De Wolf, ABBENBROEK, Zuid-Holland, Nederland


Dinsdag 16 Februari 2010





Lees het volledige verhaal

Deel dit monument met vrienden, familie, kennissen:

Ik wil ook
een monument maken

Maak een monument