Terug naar overzicht
Blog

Blog Roel -Huilen tijdens de vakantie (is goed)

Roel wordt stilgezet tijdens zijn vakantie. Geen afleiding van werk of geregel, maar ruimte en tijd om… het verdriet om zijn overleden zoon Harm te voelen.

Samen huilen

Al fietsend langs een kanaal in de Bourgogne weet ik opeens waar mijn verhaal over moet gaan. We zitten nu in onze derde vakantieweek en de meeste dagen zitten we opeens met z’n tweeën opgescheept met het verdriet om Harm.

“In deze vakantieweken worden we nu even stil gezet”

Stilgezet

Toen we thuis waren was er nog van alles om ons heen, familie die af en toe eens belt, vrienden die regelmatig langskomen en vlak voor onze vakantie ophef over de uitspraak van de officier om de agent die Harm aanreed niet te vervolgen. Overal konden we ons verhaal kwijt. In deze vakantieweken worden we nu even stil gezet.

Het verdriet is niet weg natuurlijk en komt gelukkig zo nu en dan ook ter sprake. Ons logeeradres is op de hoogte en dat maakt het minder moeilijk om het er toch even over te hebben. En aan een gezamenlijke maaltijd krijg je het opeens over van alles en nog wat en komt soms ook de dood van Harm voorbij. Maar het is anders dan thuis en dat is ook goed. Even niet nog allerlei mail uitwisselen met de advocaat of bezig zijn met een of ander nog af te handelen kwestie.

Hartgrondig huilen

In Trouw las ik een mooi artikel van de Vlaamse ‘rouwspecialist’ Manu Keirse. Hij zegt dat ‘samen huilen’ goed is. Dit is één van de levenslessen van deze bijzondere Vlaming. Afgelopen maand verscheen een volledig nieuwe versie van zijn eerste boek ‘Helpen bij verlies en verdriet’. Uit zijn verhaal blijkt wel dat je het in ieder geval op je eigen manier moet doen. En ook dat je gewoon moet toelaten wat er komt.

“Als mijn vrouw huilt, huil ik van binnen hartgrondig mee”

Bij Coos mijn vrouw kan dat zomaar ’s morgens een fikse huilbui zijn, echt hartgrondig huilen. Ik kan (of doe) dat niet, maar weet van mezelf wel dat ik van binnen huil. Niet wanneer ik wakker word, maar soms wanneer ik midden in de nacht wakker schrik en opeens weer denk aan de bel die ging en de politie die voor de deur stond…

Mijn keel raakt verstopt en duizenden rare gedachten schieten door mijn hoofd. En het gekke is dat er wel tranen komen bij muziek die me raakt. Huilen doen we dus soms  samen en ieder op onze eigen manier. Want als Coos huilt, huil ik van binnen hartgrondig mee.

Levensles

Soms schieten we vol wanneer we iets zien waarvan we denken dat we zo graag met Harm hadden willen delen. Dan merk je opeens hoe definitief het is, nooit meer een fotootje doorsturen of een gekke opmerking. Het lijkt wel of we er nu nog meer op letten en dat maakt het nog weer erger.

Verdriet komt zoals het komt – en we laten het maar ook gewoon zo. Ook dat laatste is een levensles: stop je verdriet niet weg.

De personen op de gebruikte foto zijn niet Roel en zijn vrouw maar een anoniem paar.

gepost in
reacties ...

Wil je een gedenkplek maken en die online kunnen delen met familie en vrienden?

Maak monument

Ik wil een kaars aansteken voor iemand

Ontsteek een kaars