“Mijn vader was mijn allerbeste vriend”

Het is prachtig weer buiten, die donderdag 19 juli 2007. Juist op die mooie zomerdag krijgt Jurrien Schadron het onvermijdelijke telefoontje: zijn vader René is overleden.

Ziek

“Op een gegeven moment kwam hij bij ons thuis”, herinnert Jurrien (40) zich over de dag dat hij voor het eerst hoorde over zijn vaders ziekte. “Ik woonde samen met mijn toenmalige vrouw in Hengelo. Hij kwam vertellen dat hij ziek was en slokdarmkanker had.” Die boodschap hakt er behoorlijk in. “Natuurlijk spookt het gelijk door je hoofd dat hij dood kan gaan. Je weet hoe dat vaak gaat met mensen die kanker hebben… Maar mijn vader liet niet merken hoe hij zich eronder voelde. Hij wilde niet dat wij ons zorgen maakten. Dat wilde hij ons besparen.”

Genezen

De vreugde is groot als blijkt dat de chemokuren aanslaan. “Op een gegeven moment kreeg hij het bericht dat hij ‘schoon’ was. Toen hebben we een klein feestje gevierd door met z’n allen uit eten te gaan.” Een paar maanden later krijgt de familie alsnog een klap te verwerken: de kanker is terug, uitgezaaid. “Mijn eerste reactie? ‘Dit kan toch niet waar zijn!’ Hij had al een roerig leven achter de rug en was net weer gelukkig in de liefde.”

“Ik zag hem steeds magerder worden”

Tijdens de nieuwe reeks chemokuren is René nog thuis, maar al gauw blijkt dat het thuis geen doen meer is. “Ik zag hem steeds magerder worden”, herinnert Jurrien zich. “In het ziekenhuis van Enschede zijn we toen bij elkaar gekomen om te bespreken hoe hij zijn crematie wilde. Dat vond ik heel bijzonder. Raar, maar tegelijkertijd ook mooi. Je kunt hem geven wat hij wil. Het zijn zíjn wensen.”

Van kinds af aan groeien Jurrien en zijn broertje op met de muziek van The Kinks. Maar die muziek koos hun vader juist niet uit voor de crematieplechtigheid. “Omdat hij wist dat die liedjes ons dan altijd zouden herinneren aan die dag”, weet Jurrien.

Muziek

De passie voor muziek, dát was wat Jurrien en zijn vader ten diepste verbond. “Bij ons thuis stond altijd muziek op”, herinnert Jurrien zich. “The Kinks, the Beatles, Rory Gallagher, Creedence Clear Water Revival. Dat soort muziek. Mijn vader wilde ons dat heel bewust meegeven. Ik weet ook nog goed dat ik als klein jochie in de jaren ’80 mee mocht naar een concert van the Livin’ Blues. Stond ik daar – een jaar of 10 oud – tussen al die rockers. Ik vond het prachtig!

Bij ons in huis stond ook een grote contrabas. Daarnaast speelde mijn vader ook banjo, mandoline en gitaar. En in de jaren ’60 speelde hij bas in een bandje, net zoals ik nu doe. Hij had een prachtige akoestische Martin-gitaar.”

Maatje

Maar Jurrien en zijn vader vonden elkaar niet alleen in de muziek. “We konden heel goed samen praten. Hij was heel begripvol en kon ontzettend goed luisteren.” Dat is overigens niet altijd zo geweest, vertelt Jurrien. “Mijn vader heeft een zware jeugd gehad. Dat uitte zich in depressies. Daardoor was hij vroeger geen vaderfiguur voor me. We moesten altijd stil zijn thuis en de zorg voor mijn broertje en mij kwam grotendeels op de schouders van mijn moeder terecht. Later is dat gelukkig goed gekomen. Hij werd echt mijn maatje, mijn allerbeste vriend.”

Hospice

Om je maatje zo te zien op zijn ziekbed, is voor Jurrien dan ook heel zwaar geweest. “Het is heel heftig om je vader zo te zien. Vel over been, uitdrukkingsloze ogen. Zo wil je hem niet kennen”, benadrukt Jurrien. Na het verblijf in het ziekenhuis in Enschede is het hospice de laatste stap van Renés ziekbed. “Een hele fijne plek, waar hij met veel liefde en aandacht verzorgd werd.”

René heeft in het hospice nog één laatste wens: een bezoek van topgitarist Raymond Nijenhuis. “Raymond heeft daar voor hem gespeeld. Mijn vader vond hem geweldig. Ik ben heel dankbaar dat hij dat voor mijn vader heeft gedaan.”

“Ik hoop dat het goed met je gaat”

“‘Ik hoop dat het goed met je gaat.’.” Dat was het laatste dat hij tegen me zei. Ergens was mijn vader benieuwd naar de hemel: hij hoopte er veel mooie muziek te horen. Donderdag, op een zonnige dag, belde zijn vriendin: ‘Hij is vannacht overleden.”’

Liedjes schrijven

Om zijn emoties te uiten, begint Jurrien na het overlijden van zijn vader met het schrijven van liedjes. “Het past niet in je leven om zonder een ouder te leven. Ik was dertig en had nog een heel leven voor me. Muziek was voor mij een uitlaatklep. Ik kon mijn gevoel omzetten in muziek. En mensen vonden het nog mooi ook”, glimlacht hij.

“Na zijn overlijden ben ik zelf liedjes gaan schrijven. Dat heeft me enorm geholpen.”

Inmiddels speelt Jurrien – net als zijn vader vroeger – basgitaar in een bandje. De Martin-gitaar van zijn vader heeft een mooi plekje op zolder. “Die gitaar was zijn favoriet. Op de foto op zijn kist stond hij met die gitaar in zijn handen. Op de steen bij de urnenmuur staat een gitaar. Ik wil graag dat één van mijn kinderen later zijn Martin-gitaar bespeelt. Dat lijkt me geweldig.”

“Hij was erbij”

Hoewel het steeds minder vaak voorkomt, voelt Jurrien af en toe nog de aanwezigheid van zijn vader. Zo kondigde hij vier jaar geleden de geboorte van Jurriens oudste zoon aan. “Mijn vrouw was uitgerekend op zijn verjaardag. Dat was voor ons al heel bijzonder. In de nacht voordat mijn vrouw beviel, voelde ik heel sterk dat hij bij me was. Een paar minuten later vertelde mijn vrouw dat ze weeën had. Het voelde heel bijzonder en vertrouwd dat hij erbij was. Onze zoon is ook naar hem vernoemd.”

Sterretjesopa

“Soms vraagt onze oudste zoon naar zijn opa, die we ‘sterretjesopa’ noemen. Dan vertel ik dat hij ziek was en in de hemel is. Toen hij net geboren was, had hij krulletjes, net als mijn vader. Juist nu ik kinderen heb, ervaar ik soms die leegte. Hij had het geweldig gevonden om opa te zijn.”

Days

Van alle liedjes die Jurrien en zijn vader samen luisterden, heeft één nummer een heel speciaal plekje in Jurriens hart: ‘Days’ van the Kinks. “Ik ga wel eens naar optredens van ex-bandleden van The Kinks. Als ze ‘Days’ spelen, kijk ik altijd even omhoog. Dan kan ik het niet altijd droog houden. Als ik mijn vader weer zou zien, hoef ik niks te zeggen. Ik zou alleen willen weten of het goed met hem gaat.”

Thank you for the days

Those endless days, those sacred days you gave me

I’m thinking of the days

I won’t forget a single day, believe me
I bless the light

I bless the light that lights on you believe me

And though you’re gone

You’re with me every single day, believe me

Tekst interview: Janet Freriks

Bekijk ook