De Hemel is jouw thuis.

Noa

* Harderwijk,
Ziekenhuis St. Jansdal ,

Babies lost in the womb were never touched by fear, they were never cold, never hungry, never alone and importantly always knew love.

Z Clark-Coates

Steek een kaarsje aan

Dit monument is gemaakt door Patricia

Herinneringen aan Noa

Het verhaal van Noa

31 Mei op een donderdag, ik was op dat moment 19 weken zwanger en 1 dag. Ik had wat buikpijn en bloedverlies, dus we kregen een extra echo s'avonds. Daar zagen we dat ons kindje erg gek lag in mijn buik, ook konden ze geen hartje vinden. We kregen die avond geen goed nieuws te horen en moesten door naar het ziekenhuis, daar werd bevestigd dat ons kindje was overleden.

We mochten terug naar huis maar moesten ons de volgende ochtend weer melden. Die nacht hebben we zijn naam bedacht, Noa wat troost, rust, en comfort betekend.
Noa zou die dag geboren moeten worden, ik was bang, bang voor wat er komen zou, bang voor de pijn, bang om Noa te zien. Na een uurtje weeën, werd Noa geboren, hij lag nog intact in het vruchtvlies.
Toen dit verwijderd werd kwam Noa tevoorschijn, oogjes, neusje, mondje, vingertjes, teentjes.
Zijn handje zat stevig vast om de navelstreng, hij had mij goed vast.
Hij was klein, zo klein… maar helemaal compleet, en wat was hij mooi.

We wouden Noa mee naar huis nemen, dit gebeurde niet veel, maar ik kon Noa daar niet achterlaten in het ziekenhuis, hij verdiende een laatste plekje.
Noa werd in een bakje met water gelegd, zo bleef hij mooi, hij zag er zo vredig uit, kon ik hem maar vasthouden… Het voelde zo leeg omdat ik hem niet kon knuffelen en stevig vastpakken.

Thuis begon al het regelwerk, want er zijn niet veel plekken waar je baby'tjes onder de 24 weken mag begraven. Uiteindelijk vonden we een mooie plek in Putten.
Op maandag 4 mei zou je daar begraven worden.
Die ochtend voordat we Noa gingen begraven werd Noa ingewikkeld in een doek, eindelijk mocht ik je vastpakken, knuffelen kusjes geven. De tijd ging veel te snel, ik wou je helemaal nog niet in een kistje leggen. Het kistje met vrolijke wolken erop door grote broer Nathan ingekleurd.

Voor de eerste en laatste keer reden we met zijn 5en in de auto naar Putten, we hielden het klein, opa's en oma's en oom en tante's waren erbij. We zongen 'Je hoeft niet bang te zijn' en 'Hoger dan de blauwe luchten' en aan het eind gingen we bellenblazen, bellen vlogen naar de hemel toe. Naar Noa.

Noa zijn thuis is de Hemel.

Vader dank U voor dit kindje.
Dat ik dragen mocht,
In Uw handen is het veilig.
Ik geef mij over.
En laat het los


Lees het volledige verhaal

Deel dit monument met vrienden, familie, kennissen:

Ik wil ook
een monument maken

Maak een monument