Mijn aller liefste zus...

Leny Ras

* Maastricht,
Maastricht,

Onze liefde zal zegevieren...

Steek een kaarsje aan

Dit monument is gemaakt door Anita Dijkmans-Ras

Herinneringen aan Leny Ras

Het verhaal van Leny Ras

Leny is het oudste meisje van ons gezin van zeven kinderen.
Mama wordt ziek als Anita een half jaar oud is.
Leny is dan 13 jaar als ze voor mij (Anita) en het gezin gaat zorgen.
Zo ontstaat een enorme liefdesband tussen haar en mij.
Wij blijven ons hele leven bij elkaar. Samen zorgen we voor het gezin. Iedereen komt graag thuis en laat zich verzorgen en verwennen door ons. Iedereen van het gezin ziet Leny als mama.
Mama en papa zijn blij dat het gezin op deze manier draaiende blijft. Wij zijn een hechte familie.
Later gaat ieder zijn weg en wordt het een beetje anders.
Ik ga trouwen en met mijn man Jean bij mijn ouders en Leny inwonen. Jean ziet Leny als zijn eigen zus en mama als zijn eigen moedertje.
Dan komen er twee kinderen: Davey en Cindy, waar Leny ook een beetje moeder van wordt. Veel avonturen beleven we samen.
Het leven gaat met vallen en opstaan. Er is veel lijden en pijn.
Wij zoeken onze hulp in alternatieve dingen. Daar vind je even verlichting maar niet de hulp die je echt nodig hebt. Het kost bovendien handenvol geld.

Leny krijgt strottenhoofdkanker en de professor voorspelt dat ze zal stikken, als zij zich niet laat helpen. Door de anorexia waaraan zij lijdt, is het moeilijk om geopereerd te worden.
Het wordt een strijd voor haar om te kiezen wat ze gaat doen.
Ze besluit uiteindelijk om geen behandeling te laten doen en te genieten van de tijd die er nog is. Het is mei 2006 en gelukkig is het erg mooi weer.
We gaan veel naar buiten en gaan twaalf keer naar Banneux, een bedevaartsplaats in de buurt van Spa. Het doet haar goed!
Ze komt tot rust en geniet.

Er komt een pater op bezoek en die met haar wil bidden.
'Ach nee dat hoeft niet hoor,' zegt ze. Maar de pater dringt aan.
Dan is het oké. De woonkamer vult zich met liefde en een sereen gevoel.

Leny vraagt mij dan om voor haar ook zo te gaan bidden.
Wie ik??? 'Jaaa....,' is haar antwoord. Dat ben ik gaan doen.
Steeds is het een bijzonder momentje met ons twee.
Leny ziet gaandeweg mooie dingen zoals bloemen die hier niet te zien zijn. Kleuren en vormen die ze nog nooit gezien heeft.
En een groene weide of tapijt dat alsmaar dikker wordt.
Ik begrijp dat ze getuigt van het dichtbij zijn van de nieuwe wereld. Ze gaat de onze verlaten.

Jezus wordt ook steeds duidelijker voor ons gaandeweg haar lijden. Manuela, ons nichtje, zingt steeds het mooie lied
'Jij bent nooit alleen, nooit alleen, want Jezus woont in jouw hart.'
Onze band wordt hechter en hechter.

Ik zie op tegen het afscheid en voel me machteloos en radeloos. Maar door het bidden krijg ook ik kracht en vertrouwen. Ik geloof echt dat Jezus mijn lieve zus niet heeft laten stikken! Ze is rustig en vredig heengegaan.
Haar laatste woorden zijn: 'Ja nou en óf, ga ik een fijne reis maken!'

Lieve Leni,
Jouw lijdensweg werd mijn weg naar Jezus.
Ik dank je met heel mijn hart voor jouw dappere manier van het lijden dragen. Dat je echt JA hebt kunnen zeggen tegen jouw kruis!
De pater droeg het ons op en we snapten er niks van. Totdat we een kruisje vonden in Banneux waarop staat: 'Zeg JA tegen je kruis en Zijn kracht wordt zichtbaar in lijden.'
Dankjewel voor alles wat je mij hebt gegeven in mijn leven. Ik hou van jou met heel mijn hart. Tot dan, wanneer het mijn tijd is om terug naar huis te keren.

Liefs, Anita.
Lees het volledige verhaal

Deel dit monument met vrienden, familie, kennissen:

Ik wil ook
een monument maken

Maak een monument