Jos

* Roosendaal,
Sint Willebrord,

Je was een rots in de branding en koerste recht door zee. Je trotseerde storm en golven alleen had je de wind niet mee.

Steek een kaarsje aan

Dit monument is gemaakt door Linda

Herinneringen aan Jos

Speech - Verhaal

We zijn hier vandaag samen om van ons Jos afscheid te nemen. Ons Jos die de laatste jaren flink aan de sukkel is geweest, zowel geestelijk als lichamelijk. Vaak was hij somber over alles wat mis ging in zijn leven. Hele lijsten van ongemak kon hij opnoemen en was op die momenten slecht van zijn sombere gedachten af te brengen. Had hij die buien niet dan zag je gewoon een opgewekte man waar je af en toe ook nog eens flink mee kon lachen.
Als ik één woord mag bedenken wat ik écht bij ons Jos vind passen, dan is dat het woord 'overdreven'. Overdreven in alles. De jaren dat hij werkte, en hij was een krak van een kraanmachinist, werkte hij zich lam. Overdreven overuren maken, weekenden werken, bijklussen enz. Tijdens die jaren moest ook nog tig keer het huis en de tuin veranderd worden. Overdreven energie had hij voor dit alles.
Hij was creatief. Overdreven creatief zelfs. Hij verzamelde schaalmodellen waar hij met engelengeduld filmpjes mee maakte die hij op internet plaatste. In het huisje en de flat waar hij na zijn scheiding woonde, leken de huiskamers op complete filmstudio's in miniatuurvorm.
En dan werd hij ziek. Tumoren in zijn hersenen. Twee keer een zware operatie ondergaan. De eerste keer herstelde hij redelijk maar die tweede heeft echt overdreven veel genot van zijn leven afgepakt. Filmpjes maken lukte niet meer. Motorrijden mocht niet meer.
Toen hij vorig jaar voor en na zijn operatie bij mij in huis logeerde huilde hij daar vaak om. We hebben in die weken veel gepraat, veel gehuild en ook veel gelachen. Het was een andere Jos. Hij was ineens heel zacht en aardig. Niet alleen voor mij, ook voor de rest van ons gezin. We kregen complimentjes en een boel waardering van hem omdat we zo goed voor hem zorgden. Het was een bitterzoete periode. Bitter omdat je je broer daar zo hulpeloos in dat bed zag liggen, zoet omdat hij zo dankbaar was voor alles. Die weken zal ik mijn leven lang blijven koesteren ( overdreven koesteren zelfs).
Ons Jos flapte er doorgaans gewoon alles uit wat hij dacht. Nooit dacht hij vooraf na of hij daar mensen mee kwetste en dat gebeurde dus vaak. Dan was de één weer kwaad, dan weer eens hij zelf. Het werd altijd weer wel bijgelegd maar toch is het jammer dat zoveel tijd van zijn korte leven verloren is gegaan aan gedoe. Zo stond hij 5x per week aan je deur en dan ineens weer 5 weken niet.
Als het tussen hem en mij heel goed ging kwam er automatisch een 'bordjestijd'. Gewoon 'Lin ik geef om jou' kon hij niet zeggen, nee dat ging via een bordje. Houten plankjes waar hij dan een naam, woord of cijfers in freesde. Waar ik woon kun je een spoor volgen van die bordjes van de voordeur tot in de tuin. Bordje met mijn huisnummer, bordje voor mijn salon, bordje voor de overleden kat, bordje voor de nog levende katten. Zelfs mijn schuur waar ik graag zit te knutselen kreeg nog een naam van hem 'Linda's Barak' staat er op het bordje. Niet alleen ik kreeg bordjes. Mijn overburen kregen er ook een, daar staat de naam van hun hondje Willem op. Zo maakte hij honderden van die bordjes voor mensen waar hij op dat moment veel om gaf.
Hij hield van hout en houtbewerken. Hout zagen en frezen, hout schilderen en opleuken. Ik denk zelfs als hij vooraf had geweten hier vandaag in deze houten kist te liggen dat die kist er heel anders uitgezien zou hebben. Daar had hij vast een paar keer 'Jos de Rebel' of 'Born to be wild' ingefreesd. In plaats daarvan ligt er de vlag dus...
Hij verlangde vaak naar deze dag. Zijn mooiste dag was de dag dat hij niet meer wakker zou worden vertelde hij me vaak. Hij was het ziek zijn en leven met alle beperkingen zo beu. Soms bedacht hij vage plannen om het zo ver te krijgen. Het gesprek werd dan steeds grauwer en dan ineens zei hij weer iets heel grappigs zoals: 'Ja, bij mij zal dat weer wel mislukken hè. Dan spring ik eindelijk ergens van af en dan word ik wakker met nóg die tumor in mijn kop, twee gebroken benen en een half oor er af. Dan ben ik nog verder van huis!'
Dus ik denk dat het zo goed is. Hij heeft zijn rust, dit is wat hij wilde. De manier waarop hij gestorven is vind ik verschrikkelijk, maar ja zijn er wel mooie manieren om te sterven eigenlijk?
Jos... Je toekomst zou er niet beter op worden, het zou alleen nog maar slechter en slechter worden. Je hebt al genoeg afgezien. Het is goed zo Kul. Ik ga je hier enorm missen. Maar het is goed zo Kul. Rust maar uit. Het is goed zo.



(Stukje wat ik schreef voor de trucksite op internet)

Weg....

Met elke veeg van de kwast raakt er meer kleur weg. Jouw gele muur, jouw donkerrode plafond. Je knalgele slaapkamer is nu wit. Je huiskamer en keuken idem. Ik had bedacht dat ik, door te schilderen, jou nog zou kunnen voelen in je flatje. Het lijkt dat bij elke veeg er minder van jou overblijft. Alsof ik niet alleen jouw favoriete kleuren maar ook je leven wis.

Morgen zijn we drie weken verder. Drie weken na het telefoontje van je buurvrouw die mij zei dat je die week je container niet had terug gezet. Oudste broer bellen; iets is er mis bij onze jongste, ga je mee? Samen politie bellen en de andere twee zussen. Zien hoe een deur ingebeukt wordt en dan stemmen in de verte...ja hier ligt hij....dood zeker?.....ja... al koud..

De week erna zitten we met ons viertjes in de rouwtrein. Crematie regelen. Familie en vrienden inlichten. Elke keer opnieuw het verhaal vertellen terwijl je zelf amper het hele verhaal kunt geloven. Pas op de dag van de crematie staat daar die kist. Een kist met jouw broer er in. Dat is in je hoofd zo slecht te wisselen. Zo sta je nog samen in een winkel te praten en even later die kist.

Steeds flitsen er beelden en gesprekken door mijn hoofd. Beelden van hem in zijn goede tijden. Lachende. Grappen maken. Ronkende motor voor mijn deur. Ha, broer is er. Beelden van een hulpbehoevende broer. Liggende in een bed in mijn huiskamer. Bang voor operatie nummer 2 om een hersentumor te verwijderen. We praten veel. Lachen ook. Huilen nog meer. Wat was je puur en lief in die weken.

Na die operatie leek het alsof je elke tegenslag als een soort overwinning zag. Je geliefde motor werd verkocht en toch was je zo blij met de nieuwe scootmobiel. Alle hobbymaterialen gingen in dozen en je was trots dat je dat nog kon. De tumor groeide weer verder en toch zei je minder last te hebben van je beperkingen als voor de tweede operatie. Was dit alles dapper accepteren of had je gewoon alle hoop op genezing al opgegeven?

Ik kijk naar de witte muur. Een witte muur in de flat van mijn kleurrijke broer. Ik zie dozen met zijn spulletjes. Veel dozen en kratten. Op eentje ligt zijn helm, die had hij bewaard. Misschien maar goed dat hij die bewaarde. Want ik zie nu een flat die niet meer echt bij hem hoort. Ik zie dozen met niets waarvan ik de waarde kan inschatten. Ik zie alleen die helm en ik hoor in gedachten weer zijn motor. Ik zie in gedachten zijn lachende gezicht als hij de helm afzet.

Alles is niet weg. Jij bent er nog. Je bent alleen niet hier. Je bent er in mijn hoofd. Je bent er in mijn hart. Daar mag je blijven...voor altijd blijven...daar hoef je nooit weg...

Rust zacht broertje,

je verdrietige zus
Lees het volledige verhaal

Deel dit monument met vrienden, familie, kennissen:

Ik wil ook
een monument maken

Maak een monument