Onze lieve zoon en broer

Joep Westendorp

* Enschede,
Haaksbergen,

'Leer te spelen met de kaarten die je hebt'

Tekst van Bodo Schäfer uit het boek 'De wetten van winnaars'.

Steek een kaarsje aan

Dit monument is gemaakt door Margaret Westendorp

Herinneringen aan Joep Westendorp

Het verhaal van Joep Westendorp

Het eerste deel van jouw verhaal staat te lezen in de levensgebeurtenissen.
Jouw laatste periode:
Het was eind april 2016. Je kwam terug van een bioscoopbezoek met je vrienden zoals je met grote regelmaat deed. Je gaf aan weer meer last van dubbelzien te hebben. Na een week was dat nog steeds zo en we besloten een afspraak met de huisarts te maken. Je had meer klachten, waaronder een verkoudheid en een slikprobleem. Voor de verkoudheid zou je de neusspray en het pilletje voor de hooikoorts weer starten, voor het slikprobleem konden we een afspraak met de logopediste maken. Maar voor het dubbelzien adviseerde de huisarts ons toch echt weer contact met het AMC op te nemen. Zo gezegd zo gedaan. Ik belde om de controle-afspraak die we begin april naar augustus hadden verplaatst weer naar voren verplaatst te krijgen. Dat lukte, je kon eind mei terecht. Op de eerste afspraak hadden we een gesprek met zowel de oncoloog als de neuroloog. Beiden waren niet meteen verontrust toen ze je zagen. Ze deden een paar testjes en stuurden ons redelijk gerustgesteld weer naar huis met de mededeling dat er zo op het eerste oog niets ernstigs aan de hand leek, maar dat de scan natuurlijk nog gemaakt moest worden. Een week later, op 8 juni, was de mri-scan gepland. Vol vertrouwen gingen we hier heen. Des te groter was de schok toen papa de volgende dag belde dat hij geen goed bericht had gekregen. Je had weer een hersentumor, dit keer midden in de hersenstam. We kregen een nieuwe afspraak voor een opname van 3 dagen in het VUmc in Amsterdam, om te kijken òf en wat er gedaan kon worden. Het was enorm spannend. Helaas bleek al snel dat de tumor naar alle waarschijnlijkheid een van de drie meest kwaadaardige vormen was. Opereren was erg moeilijk en risicovol en zou betekenen dat je opnieuw enorm ziek zou worden. Bovendien was er geen kans op genezing, de tumor zou zonder meer weer terugkomen. Je gaf aan niet meer behandeld te willen worden, niet weer aan dat zijden draadje wilde hangen. Dan ging je liever naar huis, waar je nog even de tijd zou hebben (weken?) om te doen wat je het liefst deed: Gamen, prutsen aan je ontwerpjes op de pc en andere leuke dingen.
Totaal onthutst reden we naar huis. Vanaf dat moment begon een voor ons heel dubbele periode; de rouw was eigenlijk al begonnen, omdat we wisten dat we jou zouden verliezen, maar we wilden er ook een zo fijn mogelijke tijd van maken met mooie herinneringen. We vroegen wat je nog graag zou willen doen en dat waren helemaal niet zoveel of buitensporig grote wensen: Je wilde graag nog weer een keer naar Guerrilla in Amsterdam, waar ze prachtige games ontwikkelen. Naar de redactie van jouw favoriete maandblad Power Unlimited om te kijken hoe ze daar werkten. En naar een bedrijf waar ze een VR (virtual reality)-bril hadden om deze uit te proberen. Na een paar mailtjes te hebben verstuurd aan deze bedrijven, waren de afspraken zo gemaakt en kon jouw avontuur beginnen. Zo mooi om te zien hoe snel er deuren opengaan als je zo'n verhaal verteld. Gelukkig zijn er nog veel lieve mensen op deze wereld!
Verder gingen we regelmatig sushi eten en ging papa nog vaak even met jou naar je werk om de kaartenset en het dobbelspel die je ontworpen had te laten drukken. Wat heb je genoten van al het moois dat je te zien kreeg en alle cadeau's en aandacht die je kreeg. Je vrienden organiseerden een speciale middag bij Preston Palace voor jou. Oma ging een broodje met ons eten bij de Subway en later genoten we nog van een high-tea. Je ging met je broer en zus naar de bioscoop en een terrasje pakken. Er kwamen ook regelmatig mensen op bezoek, dat vond je ook fijn.
We maakten een afspraak met een dame van de uitvaartorganisatie zodat je jouw wensen kenbaar kon maken. Samen met mama vulde je een wensenboekje in. Niet in een keer, dat was niet te doen, maar om de paar dagen een paar bladzijden. Heel heftig, maar ook fijn om te kunnen doen. Zo wisten we zeker dat jij een afscheid kreeg zoals je graag wilde. Je hebt al die tijd geen dag geklaagd en bleef dankbaar voor alles wat er voor je gedaan werd. Je behield zelfs je humor, tot op de laatste dag. Bewonderenswaardig. Moedig. Sterk. Ongelooflijk sterk.
Eind augustus begon je kracht echt af te nemen en kon je bijna niet meer lopen. De laatste week kwam je beneden op bed te liggen, omdat trap lopen echt niet meer ging. Overdag werd je verzorgd door de fantastische mensen van Buurtzorg en zorgden zij samen met de huisarts dat je geen pijn had. Op vrijdag 9 september - onze trouwdag - werd je in slaap gebracht omdat de pijn niet meer draaglijk was ondanks de morfine. Die nacht kregen we een slaapwacht thuis, om zelf een beetje een normale nacht te kunnen hebben. De volgende dag, om 15:35 uur ben je rustig ingeslapen in het bijzijn van ons allemaal. We zullen altijd van je blijven houden en blijven je missen lieve lieve kanjer Joep.
Alle aanwezigen waren ontroerd door het door jou zelf ontworpen afscheidscadeau in de vorm van een kaartspel met als eerste kaart jouw foto met als onderschrift: "Leer te spelen met de kaarten die je hebt". Dat gaan we proberen Joep, met jou als voorbeeld.❤
Lees het volledige verhaal

Levensloop
Joep Westendorp

Geboren

04-12-1992
Na een emotioneel heftige zwangerschap - papa zijn vader overleed op 30 september - werd je in het MST geboren. Je had het benauwd gehad en je Apgar-score was niet goed. Je werd ter observatie in een couveuse gelegd. Je was een dysmatuur; wel voldragen maar erg licht...en tòch: Perfect!

Peuterspeelzaal 't Hummelheukske

04-06-1994
Je was bijna 3 jaar toen mama je hier een paar ochtenden in de week naar toe bracht om lekker te kunnen spelen met leeftijdsgenootjes. Later kwamen neef Julian, nicht Wiep en broer Ties je gezelschap houden. Je hebt hier twee jaar heerlijk gepeuterd bij juf Marga en juf Sylvia.

Basisschool de Troubadour Haaksbergen

01-11-1996
De eerste jaren had je het hier naar de zin. In groep 5 werd je ziek; elke ochtend overgeven en je was duizelig. Na maanden zoeken, bleek je een hersentumor te hebben. Een lang traject van operatie, bestralingen en chemo-kuren volgde. Groep 6 moest je overslaan en groep 7/8 waren heel zwaar voor je.
Bekijk volledige tijdlijn

Deel dit monument met vrienden, familie, kennissen:

Ik wil ook
een monument maken

Maak een monument