Mijn lieve vader

Jan Cornelis van Asperen

*
Apeldoorn,

Ik geloof dat ik in Christus voor God rechtvaardig ben en een erfgenaam van het Eeuwige Leven

Steek een kaarsje aan

Dit monument is gemaakt door Susanne Buitenhuis

Herinneringen aan Jan Cornelis van Asperen

Het verhaal van Jan Cornelis van Asperen

Boven de rouwkaart van mijn vader stond:
Ik geloof dat ik in Christus voor God rechtvaardig ben en een erfgenaam van het Eeuwige Leven

Hij hield hier in zijn geloof aan vast. Dit was wat hij geloofde, waar hij voor stonden en wat mijn ouders ons als kinderen mee wilden geven. Bij zijn sterven zou hij naar Huis gaan. Zo heeft hij het beleefd. Tijdelijk van ons en van elkaar gescheiden. En dat afscheid is vreselijk zwaar…maar tijdelijk!

Mijn ouders leerde elkaar kennen in Alblasserdam. Mijn moeder had een beste vriendin…wat nu mijn tante Marja is….de zus van mijn vader. Toen ze bij mijn tante thuis kwam was het alles behalve liefde op het eerste gezicht…maar in de loop van de tijd vonden zij elkaar toch wel leuk en werden ze verliefd! Er werd verloofd en getrouwd. In Alblasserdam werden vier dochters geboren!

Door het werk van mijn vader zijn we een aantal keer verhuisd. We gingen van Alblasserdam naar Bodegraven, naar Zutphen, naar Apeldoorn en naar Terwolde. De verhuizing naar Terwolde had vooral met de ziekte van mijn moeder te maken. Nadat alle kinderen waren uitgevlogen zijn ze samen terug gegaan naar een appartement in Apeldoorn. Daar hebben ze mooie jaren samen gehad. Mijn moeder ging steeds meer achteruit en kwam volledig in een rolstoel te zitten. De ene na de andere aanpassing volgde. Er waren absoluut moeilijke tijden, er was verdriet en ook onmacht en boosheid. Maar wat ik me als kind vooral herinner is de liefde tussen die twee!!! De blik naar elkaar, het even knuffelen en ondanks alle zorgen de onbegrensde liefde voor elkaar. Het beeld, samen kunnen we alles aan!! En mijn moeder had het zwaar…maar wat was ze extreem dapper, vrolijk en opgewekt.

In 2009 kwam een extreem zware klap. Voor ons uit het “niets” kreeg mijn vader te horen dat hij longkanker had. Fase 4, dus niet meer te genezen. Ik voel echt dat het moment dat we dat te horen kregen nog zwaarder was dan het moment van zijn overlijden. De grond zakt echt onder je weg. Mijn vader was een grote sterke man. Altijd aanwezig als je hem nodig had. Het type rots in de branding. Bovenal zorgde hij me al zijn liefde voor mijn moeder die steeds zwakker werd. 58 jaar…longkanker. Niet te bevatten. We hebben ons regelmatig ook afgevraagd…God…U ziet dit toch ??? er klopt hier iets niet….dit kan echt niet hoor!!! Maar het kon, het gebeurde…en het ging! De eerste weken na de uitslag waren moordend. Zelden heb ik me zo machteloos, verdwaasd en raar gevoeld. Mijn vader gaan verliezen, zo jong, ik was net zwanger van onze derde…kon mijn vader er nog zijn als ons kindje kwam? En de grootste vraag en zorg…wie ging er voor mijn moeder zorgen?? Mijn vader was een nuchter man en “wonderlijk” snel kwam er berusting. De God die voor mij zorgt zal ook voor jullie zorgen. Hij overleed heel rustig en vol vertrouwen ging hij naar Huis op 3 maart 2010.

God heeft voor ons en mama gezorgd! En nu dansen ze samen, verlost van ziektes en rolstoelen op het grote feest van God! Wachtend op hun dochters, schoonzonen en 13 kleinkinderen waar ze zo vreselijk dol op waren. Beide zo jong het leven hier los moeten laten 59 en 62. Ik zeg altijd, ik ben jong mijn ouders verloren…maar had de beste die er waren!!!! Een aantal jaar later overleed mijn moeder ook.
Lees het volledige verhaal

Deel dit monument met vrienden, familie, kennissen:

Ik wil ook
een monument maken

Maak een monument