Us leave heit en man

Jan Agema

* Kollumerpomp,
Beetgumermolen,

Hy koe alles meitsje wat stikken wie. Allinne, himsels net. Wat hy nog wol meitsje koe, wiene trije wurden: "I love you"

Sape Schoorstra

Steek een kaarsje aan

Dit monument is gemaakt door Annet Tjemmes-Agema

Herinneringen aan Jan Agema

Het verhaal van Jan Agema

Op zondagochtend 4 maart 2012, in alle vroegte, is Jan Agema overleden. In het voorjaar van 2011 had hij te horen gekregen dat hij ernstig ziek was. In die periode die volgde heeft hij gevochten voor wat hij waard was. Hij onderging zware kuren. Hij wilde er samen met zijn gezin alles voor doen om nog een langere tijd te blijven. Tegelijkertijd was hij nuchter en probeerde hij thuis alles zo goed mogelijk te regelen, voor als hij niet zoveel tijd meer zou krijgen. Het ging ons aan het hart dat de berichten zorgelijk bleven en dat hij uiteindelijk een vrij lang en soms ook zwaar ziekbed heeft gehad.

Jan Agema was geboren op 21 september 1948. Hij groeide op in Kollumerpomp. Als jongen woonde hij op een kleine boerderij. Hij had bepaald geen zorgeloze jeugd vanwege problemen met zijn heit. Ondanks die moeilijke achtergrond heeft hij gelukkig een eigen weg gevonden, en later veel goeds opgebouwd. Al vroeg bleek hij veel gevoel had voor techniek. In de jaren 60 volgde hij de technische school in Dokkum. Het was een tijd waarin vriendschappen voor het leven ontstonden. Samen naar school, samen aan brommers en motors sleutelen samen erop uit. Zo ontmoette hij in het voorjaar van 1966 ook Lize-Anna Schoorstra, bij de kermis van Dokkum en op een uitstapje naar Ameland. Het was eigenlijk liefde op het eerste gezicht. Op 5 november 1971 zijn ze getrouwd. Ze kwamen in Kollumerpomp te wonen en daar hebben hun kinderen ook hun eerste levensjaren doorgebracht.

Aanvankelijk werkte hij bij Kroon Elektrotechniek, onder meer in de bruggenbouw. Het was werk dat op zich goed bij hem paste. Maar vanaf 1976 kon hij op de vliegbasis Leeuwarden aan de slag. Hij begon als elektromonteur. Zo heeft hij vaak de lampen van de landingsbanen hersteld. Later kwam hij bij de Defensie Pijpleiding Organisatie. Daar heeft hij de langste tijd gewerkt. Zijn technisch inzicht, dat hij wist hoe de dingen in elkaar zitten, hoe ze werken en hoe je soms met een kleine uitvinding iets kunt verbeteren, kwam bij als dat verschillende werk heel goed van pas.
Maar zijn gouden handen heeft hij niet alleen voor het werk op de vliegbasis gebruikt, ook thuis heeft hij er heel veel mee tot stand gebracht. In de 70er jaren verhuisde hij met zijn gezin naar Bitgummole. Ze vonden hier een oud huisje in een oude straat. Waar je ook kijkt in dat huis, altijd zul je wel iets zien dat Jan heeft gemaakt of gerepareerd. De muren, ramen en de voordeur, de kachels, de leidingen, de elektriciteit; zonnepanelen, schommels en een gietijzeren bankje - met zijn handen kon hij echt bijna alles maken. Ook de kinderen heeft hij later veel geholpen. En dat gold ook voor buren en dorpsgenoten. Zijn handigheid bestreek een heel breed terrein, van boormachines tot auto's, van brommers tot het uurwerk in de kerktoren van Bitgum.

Met diezelfde handen heeft hij echter niet alleen gewerkt, maar ook zijn vriendschap aan ons betoond. Omdat hij niet zo'n gemakkelijke jeugd had, was hij eerst vaak wat op zijn hoede, durfde hij niet zomaar iemand te vertrouwen. Maar als je hem wat beter leerde kennen en er groeide vertrouwen, dan merkte je al snel hoe eerlijk, behulpzaam en betrokken hij was.
Allereerst natuurlijk ten opzichte van zijn vrouw, de kinderen en pakesizzers. Gelukkig heeft hij zijn liefde voor hen in de laatste tijd nog heel duidelijk kunnen uitspreken. Maar ook naar de vele anderen toe, die hem de voorbije maanden bezochten, liet hij, liggend op zijn bed, blijken hoeveel hij om hen gaf - speciaal ook door een extra hartelijke handdruk, met diezelfde gouden handen.

Het stemde ons verdrietig dat Jan door zijn ziekte steeds verder verzwakte. Het was hem van harte gegund om nog jaren met zijn liefsten te zijn. Om een verjaardag te vieren, om even naar heit in Dokkum te gaan; om even te snoepen, ijs met advocaat en slagroom; of even naar een kringloopwinkel of de grote rommelmart van het korps. En natuurlijk ook om te genieten van de pakesizzers. Toch was er bij alle verdriet in die laatste maanden ook nog iets goeds, want wat hebben velen bezoekjes gebracht, mooie kaarten gestuurd of gebeld. Al dat meeleven was een grote steun voor Jan en zijn gezin.

In de dienst in de kerk van Ingelum voorafgaande aan de crematie hebben Lize-Anna en de kinderen goede woorden gesproken en een kaars voor Jan aangestoken. Zijn handen rusten nu, maar het is de boodschap van het christelijk geloof dat als onze handen niet meer kunnen, dat Gods hand ons dan vasthoudt en voorzichtig beschermt en veilig naar de overkant wil brengen. In de woorden van Jan zelf: "Ik leau net dat God alles stjoert." Maar hij vertrouwde wel dat God steun gaf; en, zoals hij letterlijk zei: "ik fertrou ek yn dy oare dimensje, wat wy no net sjen kinne, dat dêr in plakje foar my wêze sil."


Geschreven door ds J.F. Kroon, April 2012
Lees het volledige verhaal

Levensloop
Jan Agema

Geboren

21-09-1948

Lize_Anna Schoorstra

05-11-1971

Klaas-Jan Agema

21-11-1972
Bekijk volledige tijdlijn

Deel dit monument met vrienden, familie, kennissen:

Ik wil ook
een monument maken

Maak een monument