Haar “anders zijn” maakte haar zo bijzonder.

Ima Brouwer

*
,

Je was een mooi mens, je bent een mooi mens en je blijft een mooi mens.

Steek een kaarsje aan

Dit monument is gemaakt door Han

Herinneringen aan Ima Brouwer

Het verhaal van Ima

Ima



Ik leerde haar kennen in een soort clubgebouw. Ze zat alleen aan een tafeltje, eigenlijk hoorde ze daar niet thuis, bij al die jongeren. Ze was immers al op leeftijd, zo rond de zeventig schat ik. Niemand besteedde aandacht aan haar. Wat aarzelend keek ze om zich heen en opeens vroeg ze: “Zal ik iemand een verhuiskaartje sturen?” Niemand reageerde en nogmaals vroeg ze in het algemeen: “Zal ik iemand een verhuiskaartje sturen?” “Want ik ken verder niemand,” zei ze er nog achteraan. Niemand reageerde op haar, zelfs de leidinggevende van het clubhuis niet. Dat ging voor mij te ver. Dat kon ik niet aanzien. Reageerde niemand omdat iedereen wel zag dat er iets “mis” was met haar? “Stuur mij maar een kaartje,”zei ik. Ik gaf mijn adres en dacht tegelijkertijd: "Ach, daar hoor ik toch niks meer van.” “Ik heet mevrouw Brouwer,” zei ze op zeer deftige en ietwat rare toon." We raakten aan de praat. Ze sprak wartaal, maar heel netjes met twee woorden. Ze was van goede komaf, dat kon ik wel merken. De volgende dag viel er een kaartje door de brievenbus met de aanhef: Aan de weledele heer W. van Geffen. En zo is het begonnen……..



Ima had jaren in een psychiatrisch ziekenhuis gelegen, maar was nu 'goed genoeg bevonden' om terug te keren in de maatschappij, met een dikke punt erachter. Een vrouw van 72 jaar, in de war en met een psychiatrische achtergrond, dementerend en zonder begeleiding, aan haar lot overgelaten, hoe kan dat? Dat heb ik me altijd afgevraagd. Het ging mij aan m’n hart en ik heb me om haar bekommerd. Acht jaar lang heb ik voor haar mogen zorgen. 'Mogen’, want ik zie het als een voorrecht. Het was een mooie, maar ook zware tijd. Ik heb veel dingen voor haar geregeld. Zo zorgde ik ervoor dat ze de jaren die ze nog had er goed bij zou zitten. Ik zorgde voor een serviceflat, voor tafeltje-dek-je en voor huishoudelijke zorg. Ze noemde mij de ene dag haar zwager en de andere dag was ik weer haar ex-man. Ook was ik regelmatig de Tsaar van Perzië. Ze schold me soms uit maar op helderen momenten wist ze heel goed wie ik was en had ze een groot besef van de situatie. “Heb je vandaag bezoek gehad?” vroeg ik haar weleens. “Nee, ik krijg nooit bezoek,” zei ze dan met een toon dat ik niet zo’n domme vraag moest stellen. Als ik dan zei: “Ik ben nou toch op bezoek?” Dan zei ze: “Jij bent geen bezoek, jij bent de riemen waar ik mee roei.” Op 4 augustus 2000 overleed Ima op 80-jarige leeftijd. Haar laatste woorden, die ze op haar ziekbed tegen me zei, waren: “Je bent een goede man.” Deze woorden zal ik nooit vergeten.



Walter



Onderstaand gedicht heb ik over haar geschreven:

Haar eigen wijze

Ze is oud en een beetje dement

en als ik bij haar kom,

vraag ik me af of ze me nog wel herkent.



Ze leeft in haar eigen wereldje,

spreekt wartaal van dit en dat en zus of zo

en soms begrijp ik dat niet helemaal.



Ze vertelt hele verhalen, maar eigenlijk zegt ze niks.

Soms heb ik medelijden met haar en soms ook weer niet.

Want ik weet dat ze op haar eigen wijze

van het leven geniet.

Lees het volledige verhaal

Deel dit monument met vrienden, familie, kennissen:

Ik wil ook
een monument maken

Maak een monument