Onze lieve moeder, oma, vriendin, collega...

Elisabeth Pandora (Els van Dijk-Schramm)

Blankenstein, Amsterdam,

Steek een kaarsje aan

Dit monument is gemaakt door Robert van Dijk

Herinneringen aan Elisabeth Pandora (Els van Dijk-Schramm)

Wij laten jou nooit los!

Els was de allerliefste moeder, die een kind kan wensen.
Haar twee zonen werden overladen met liefde, aandacht en heel veel knuffels.
Haar drie kleinkinderen gaf zij nog meer liefde en aandacht in verhouding tot wat zij haar twee zonen gaf.

Els hield van tradities. Elk jaar gaf zij grote paasbrunchen en regelde zij de sinterklaas- en kerstvieringen.

Els had een hele grote vriendenkring en gaf een ieder de nodige aandacht. Els was heel sociaal en was tot het laatst heel attent om je te verassen met een kaart.

Zij was heel spiritueel. Zij had heel veel kristallen stenen.

Els heeft 28 jaar als woonbegeleidster binnen de GGZ van Cordaan, in Amsterdam, gewerkt.

In 2012 was Els op vakantie in Amerika, toen zij een acute darm afsluiting kreeg. Na onderzoeken bleek dat zij darmkanker had.
Na vele chemokuren in Amsterdam is zij erboven op gekomen.


Ondanks een twee jaarlijkse controle is in juli 2017 wederom kanker, met uitzaaiingen, geconstateerd. De artsen verklaarden haar ongeneeslijk ziek, met een prognose van anderhalf tot twee jaar levensverwachting, mits zij chemokuren tot zich zou nemen.


De kanker is in juli 2017 geconstateerd, omdat Els ineens niet meer kon lopen en toen pas alle alarmbellen af gingen.
Er bleek een tumor in haar nekwervel te zitten, die zenuwen beklemden.
Na een operatie aan haar nek en bestralingen is zij een half jaar lang naar Reade op de Overtoom in Amsterdam, voor revalidatie , gegaan.

Elke dag deed zij braaf haar oefeningen en om de twee weken had zij een weekend lang een chemokuur in het OLVG West.

Dan werd zij, per Ambulance vervoer gehaald en gebracht.
Na een half jaar kon zij ca. 20 meter lopen.
Wat een wilskracht had zij. Opgeven kwam niet in haar woordenboek voor.
Na deze periode is zij naar Wooncentrum Willem Drees, vlakbij winkelcentrum Oostpoort, in Amsterdam verhuisd.
Daar kreeg zij 24 uur zorg.

Wat kreeg zij daar veel bezoek van vrienden, collega's en kennissen.
Haar agenda was altijd vol gepland.
En ook in deze periode, om de twee weken, een weekend lang een chemokuur.

Zij zat nog vol in het leven. Zij wilde nog van alles doen, vooral haar kleinkinderen zien opgroeien. En vele uitstapjes maken met haar hartsvriendinnen.
In mei 2018 heeft zij nog een uitstapje, met haar hartsvriendinnen, naar Zeeland, gemaakt.
Daar genoot zij enorm van. Even geen gevoel hebben dat zij een patient was.

Na 13 chemokuren kwam het bericht van de doktoren dat zij was uitbehandeld. Het was, volgens de artsen al een wonder dat zij zo lang de chemokuren kon doorstaan. Een ieder was al veel eerder gestopt, door de vele bijwerkingen.
De tumoren waren niet gegroeid en zelfs een beetje gekrompen.
Els vocht als een leeuw en haar wilskracht om te blijven leven, was immens groot.

Na de zware chemokuren, kreeg zij een lichte kuur in pilvorm.
Na een paar maanden was de teleurstelling heel groot, toen bleek dat na een controle onderzoek, de tumoren flink waren gegroeid.

Zij had agressieve tumoren, die snel muteerden en groeiden.
Op 30 september 2018 kreeg zij in de ochtend een longembolie.
Zij had het heel zwaar met ademhalen en haar hart was heel hard aan het werk.
Dit ging zij niet lang volhouden. In het ziekenhuis kreeg zij de mededeling dat er niets meer voor haar kon worden gedaan, om haar beter te maken.
Wel konden zij het zo comfortabel mogelijk voor haar maken.
Els heeft gelukkig niet al te veel pijn geleden.
Op 30 september 2018, om 16:45 uur is zij overleden.

Wij hebben diep respect hoe zij in deze periode van ca. anderhalf jaar met de ziekte is om gegaan.
Zoveel positiviteit, zoveel aandacht nog voor haar omgeving, zoveel vechtlust. Ontzettend knap.

Het is en het blijft onwerkelijk dat zij zo vroeg van ons is weg genomen.
Bij zoveel gebeurtenissen, denken wij, daar had Els bij moeten zijn, dit had zij prachtig gevonden.
Els was de grootste fan van haar kleinkinderen.
Nooit meer dat kaartje in de bus, met liefdevolle teksten.
Nooit meer dat telefoongesprek, nooit meer dat samen zijn.

Het valt zwaar, om een dierbare voor altijd te moeten missen.

Jij hebt ons altijd zoveel gegeven. Onvergetelijk!
Lieve Els, weet dat wij elke dag aan jou denken en dat wij jou elke dag, voor altijd in ons hart meenemen.
Wij laten jou nooit los!
Lees het volledige verhaal

Deel dit monument met vrienden, familie, kennissen: