Mijn lieve moeder

Ditty van Asperen - Van Golen

*
Apeldoorn,

En toch geloof ik rotsvast in God’s leiding, ook al begrijp ik het waarom der dingen niet.

Steek een kaarsje aan

Dit monument is gemaakt door Susanne Buitenhuis

Herinneringen aan Ditty van Asperen - Van Golen

Het verhaal van Ditty van Asperen - Van Golen

Ze geloofde rotsvast in God en in Zijn leiding. Dit wilden ze ons als kinderen meegeven. Op voorkant van de kaart van mijn moeder stond: Het was de tijd om Thuis te komen, het was de tijd: “U riep haar naam”. Het was de tijd, de deur ging open, zodat zijn naar Huis kon gaan. Zo heeft ze het beleefd en zo beleefde mijn vader het ook, ze gingen beiden naar Huis. Tijdelijk van ons en van elkaar gescheiden. En dat afscheid is vreselijk zwaar…maar tijdelijk!

Mijn ouders leerde elkaar kennen in Alblasserdam. Mijn moeder had een beste vriendin…wat nu mijn tante Marja is….de zus van mijn vader. Toen ze bij mijn tante thuis kwam was het alles behalve liefde op het eerste gezicht…maar in de loop van de tijd bleek die stille Jan toch wel leuk te zijn en werden ze verliefd! Er werd verloofd en getrouwd. In Alblasserdam werden vier dochters geboren!

Wij verhuisden verschillende keren: van Alblasserdam naar Bodegraven, naar Zutphen, naar Apeldoorn en naar Terwolde. De verhuizing naar Terwolde had vooral met de ziekte van mijn moeder te maken. Mijn moeder ging steeds meer achteruit Er moest een huis komen waarin alles gelijkvloers was. Later zijn ze verhuisd naar Apeldoorn. Daar hebben ze mooie jaren samen gehad.

Mijn moeder ging steeds meer achteruit en kwam volledig in een rolstoel te zitten. De ene na de andere aanpassing volgde. Er waren absoluut moeilijke tijden. Er was verdriet, onmacht en boosheid. Maar wat ik me als kind vooral herinner is de liefde tussen die mijn ouders!!! De blik naar elkaar, het even knuffelen en ondanks alle zorgen de onbegrensde liefde voor elkaar. Het beeld, samen kunnen we alles aan!!

Mijn moeder had het zwaar, maar wat was ze extreem dapper, vrolijk en opgewekt. Klagen deed ze niet. Ze genoot het meest als we gingen winkelen, ergens een hapje eten! In 2009 kwam een extreem zware klap. Voor ons uit het “niets” kreeg mijn vader te horen dat hij longkanker had. En de grootste vraag en zorg…wie ging er voor mijn moeder zorgen?? Op 3 maart 2010 overleed hij.

Wat niemand kon bedenken is dat mama met veel zorg nog drie jaar in hun huis heeft kunnen wonen. Toen het steeds slechter met haar ging, moest ze naar een verpleeghuis verhuizen. Vreselijk zwaar voor haar. Ze was 59 en ging naar een verpleeghuis, waar de overige bewoners niet jonger waren dan 85… Wat was ze weer dapper. Ze ging, met een lach op haar gezicht. Vrolijk, opgewekt en nooit klagend. De verpleging was dol op haar!!!

Toch zagen we steeds meer de levenslust wegzakken. Ze was moe, kon echt niet meer. Ze verlangde zo naar Huis en zo vaak vroeg ze God: ‘Waarom mag ik nog niet komen?’ Elke avond bad ze ‘God, mag ik vannacht naar Huis?’ Maar als ze weer wakker werd zei ze ook ‘Oké, ik ben er nog. God heeft vast nog een plan met me.’ Maar de pijn werd steeds heftiger, praten werd zo moeilijk. Adem halen kostte teveel moeite en eten lukte bij niet meer. Op 2 april mocht ze na hele zware en heftige dagen eindelijk Thuis komen. Zo moesten wij het ook zeggen van haar, EINDELIJK THUIS!!!

En nu dansen ze samen, verlost van ziektes en rolstoelen op het grote feest van God! Wachtend op hun dochters, schoonzonen en 13 kleinkinderen waar ze zo vreselijk dol op waren. Beiden zo jong het leven hier los moeten laten 59 en 62. Ik zeg altijd, ik ben jong mijn ouders verloren…maar had de beste die er waren!!!!
Lees het volledige verhaal

Deel dit monument met vrienden, familie, kennissen:

Ik wil ook
een monument maken

Maak een monument