M'n leven, m'n liefde, m'n wereld, m'n alles...

Collin

* Amsterdam,
Utrecht,

Als we dit van tevoren hadden geweten, hadden we nog elke dag voor jou gekozen...

Collin's mama

Steek een kaarsje aan

Dit monument is gemaakt door Annegien

Herinneringen aan Collin

Het verhaal van Collin

Op 24 okt 2017 kregen we het hartverscheurende nieuws dat onze zoon, van toen 21 maanden, leukemie had. De nachtmerrie begon. Na 3 weken opname in de VU kregen we te horen dat hij een uiterst zeldzame vorm had. Een vorm waarbij chemo geen effect zou hebben. Onze jongen kon alleen geholpen worden met een stamceltransplantatie. Deze zou worden uitgevoerd in het WKZ, Utrecht. Een donor werd gevonden en op 3 januari vertrokken we (Ik inmiddels hoogzwanger) voor onbepaalde tijd naar Utrecht. Bij aankomst kregen we te horen dat de donor zich had teruggetrokken en dat een 2e donor (minstens even goed) al was opgeroepen. De transplantatie zou hierdoor een week worden uitgesteld. Hierdoor kregen we op 5 januari weekendverlof zodat we op 6 januari thuis nog Collin's 2e verjaardag konden vieren. Op zondag 7 januari togen we weer naar Utrecht waar op 8 januari Collin's zusje werd geboren. Bizar en onwerkelijk hoe je in de ene kamer leven geeft terwijl in de andere kamer je andere kind vecht voor z'n leven...
De transplantatie volgde op 25 januari en Collin werd als het ware opnieuw geboren. We vierden zijn 2e kans op leven met beschuit met muisjes. 2,5 Week later kregen we voor het eerst in maanden goed nieuws, de donor sloeg aan.
We zaten met Collin in quarantaine wat gebruikelijk is bij deze transplantatie. Dat betekent dat je zelf beschermende kleding en mondbescherming draagt en je je kind onder andere dus niet meer kan kussen. Eind februari sloeg het noodlot toe. In zijn quarantaine kamer heeft hij een bacteriële infectie in z'n longen opgelopen. Omdat hij door de behandeling voorafgaand aan de transplantatie 0,0 weerstand had, kon zelfs het meest onschuldige virus of bacterie een levensbedreiging zijn en Collin was hierdoor dan ook niet tegen deze bacterie bestand. Collin werd opgenomen op de IC waar hij in leven werd gehouden door beademingsapparatuur, dialyse en heel veel medicatie. Onze kanjer en ons meest waardevolle bezit heeft 2 weken gevochten en geknokt voor zijn leven, waar op 11 mrt j.l. geheel onverwachts een einde aan is gekomen. Collin is overleden in onze armen.

Wat ik, afgezien van zijn overlijden uiteraard, het ergste vindt is dat hij niet beloond is voor zijn harde werken, vechtlust, kracht en doorzetting. Hij wilde als geen ander zo graag leven en dat is hem ontnomen. Hij heeft geen eerlijke kans gehad.
Pure horror hebben wij in het ziekenhuis meegemaakt, elke dag, dag en nacht. De mishandelingen van je kind (behandelingen voor het goede doel), de pijn, het verdriet, elke dag doodsangsten, elke dag tussen hoop en vrees. Dat kan je ooit allemaal misschien nog wel relativeren als je je kind maar naast je hebt lopen. Maar nu hij onverwachts is overleden ben je gemarkeerd, gebrand, getekend en beschadigd voor het leven. Dat komt nooit meer goed. We gingen heen met een jongetje van 2 en kwamen terug met een meisje van 9 weken. Ik kan het nog steeds niet bevatten. Voor ons voelt het als 'inruilen'. Ik weet wél dat ons dochtertje hierin nu onze redding is. Voor haar en door haar moeten en zullen we verdergaan, (terwijl je dat eigenlijk stiekem niet meer wilt). Schuldgevoel over het verloop tijdens zijn ziekteproces hebben we niet. Als ik het over had moeten doen dan had ik alles net zo gedaan. Alles hebben we gedaan uit pure en onvoorwaardelijke liefde. Dag en nacht zijn we altijd bij hem geweest. En als ik dit allemaal van tevoren had geweten, had ik nog elke dag voor Collin gekozen. Ik had niks van zijn leventje willen missen.

Het enige waar ik nu heel veel schuldgevoel van en over heb, is dat wij 'doorgaan' zonder hem. Doorgaan met ons leven, omdat we simpelweg geen andere keuze hebben.
Leven is voor ons lijden geworden.
Lichamelijk gaan en moeten we door voor ons dochtertje, maar geestelijk ben je gestorven...

Dit is mijn beknopte verhaal, het is misschien 10% van de ellende van wat we hebben meegemaakt in 5 maanden tijd, ken je nagaan. De andere gruwelijke details zal ik jullie besparen. Bovenstaand is al erg genoeg...
Lees het volledige verhaal

Deel dit monument met vrienden, familie, kennissen:

Ik wil ook
een monument maken

Maak een monument