Mijn geliefde moeder

Christa burggraaf

Utrecht, Huizen,

Kasih saya chium

Steek een kaarsje aan

Dit monument is gemaakt door Nikky lausberg

Herinneringen aan Christa burggraaf

Het verhaal van Christa burggraaf

Je werkt al jaren in de zorg en dan word je moeder ziek.

Glioblastoma multiforma

Mijn mams is begin augustus naar de huisarts geweest met mij.
Ze had last van een dronkenmans loop , duizelig en gevoel in rechterbeen werd minder, was moe maar had nergens pijn.
Ze is toen doorgestuurd naar de neuroloog.
Hier werd er een MRI scan gemaakt van haar hoofd en kregen wij de diagnose tumor.
Na de tijd ging het weer slechter met het lopen en haar denk vermogen.
Die week na de diagnose heeft zij haar broer uitgenodigd om op zondag langs te komen.
Ik was toen thuis en werd om 11:00 gebeld dat mams aan het overgeven was en niet goed reageerde.
Ik ben toen naar haar toegegaan en heb de huisartsenpost gebeld en laten komen.
Na controles en dergelijke gedaan te hebben leek het hun verstandig om naar het Vumc te gaan.
Hier hebben we van 12:30 tot 19:30 gewacht en hebben ze allerlei onderzoeken bij haar gedaan.
Zij besloten daar mams op te nemen en de volgende dag te opereren om het grootste deel van de tumor te kunnen verwijderen de volgende dag om 15:00 werd ik gebeld dat de operatie was geslaagd en we langs mochten komen om bij mams te zijn.

Na de operatie ging het geleidelijk aan beter met haar.
Ze kon weer lopen , al was het met een rollator.
Kon weer rustig aan haar eigen huis schoon houden en boodschappen doen.

Na de operatie wouden ze gaan bestralen als mams een maand verder was.
In oktober heeft zij 5 dagen lang elke dag een bestraling gehad.
Het weekend na de bestralingen is zij nog bij mij thuis wezen logeren met mijn dochter en hebben we 4 uur lang gewinkeld.
Vanaf die datum is mams ook achteruit gegaan.
Eerst liep ze nog achter een rollator en nu moest ze ondersteund worden door 2 mensen.
En haar bewust zijn werd ook knudde.
Ze had helderde momenten, maar die duurde maar erg kort.
Daarna kijkt ze weer rond met een lege blik in haar ogen en weet ze het niet meer, of ze valt in slaap.
Gelukkig had mams nog steeds geen pijn,wat mij troost geeft.

Week na alle bestralingen werd mams in paniek wakker.
Dacht dat ze dood ging.
Hierop heeft mijn stiefvader gezorgd voor vervoer naar het Vumc eerste hulp en was er om 01:30.
Ik kwam om 05:00 daar aan.
Na allerlei onderzoeken en scans kwam naar boven dat de chemotherapie had gezorgd voor vocht in haar hoofd wat tegen haar hersens drukte.
Dit zorgde ervoor dat alle eerdere lichamelijke uitvallen weer terug kwamen.
De keuze was een drain te plaatsen, wat 1 operatie zou betekenen in het meest gunstige geval.
Lag eraan of de drain niet verstopt zou raken en of deze het vocht wel zou kunnen afvoeren.
Mocht dit niet werken dan moest zij voor een tweede keer worden geopereerd.
Zij konden niet garanderen dat mams wakker zou worden uit de narcose of dat het überhaupt haar leven zou verlenen op een humane manier.

Toen mijn moeder dit allemaal had aangehoord gaf zij aan de ziekte zijn beloop te laten gaan omdat ze de lichamelijke en geestelijke kracht niet meer had om er tegen te vechten, hoe graag ze dit ook wou.
Ik vraag nog even of er wat aan te doen is en haar levensverwachting...
Wat ik toen hoorde...wil je gewoon niet horen...
ze geven mijn moeder hooguit nog maar 2 maanden.
Mijn gevoel gaat heen en weer....
Aan de ene kant blij dat we weten waar wij allen aan toe zijn,en aan de andere kant wil ik het niet horen dat ze dood gaat...mijn mams pas 54 jaar en altijd bezig geweest...
Hierna is er besloten mams naar een hospice te laten gaan waar deskundigheid qua medicatie is en zij haar laatste weken in rust en vrede kon beleven.
Hier is zij in totaal maar 3 weken geweest, met elke dag bezoek en werd overspoeld met kaarten en bloemen.
In de nacht werd ze vaak in paniek wakker, bang om te sterven en bang wat er met degene zou gebeuren die ze achter liet.

Mams haar laatste 3 dagen :
Mams is ook niet meer aanspreekbaar en slaapt veel,Af en toe zet mijn stiefvader haar op de rand van het bed neer of op de po, alleen al even voor een andere houding.
Ze kijkt dan naar buiten of slaapt
Ik vind het zo zielig voor haar dit zou ze nooit gewild hebben.


Op 19 november 2018 is mams om 05:55 overleden.
Ze riep haar moeder en die heeft haar gehaald.
Dit is nu een maand en een dag geleden.
En hoe dan ook voel ik haar bij me.
Het lichaam is weg maar haar energie en liefde hangen nog rond mij heen.

Ik mis je mam....
Lees het volledige verhaal

Levensloop
Christa burggraaf

Geboren

17-09-1964

Pedro engelbertus Pieter

30-05-1985

Nikky Theodora Johanna Nicole lausberg

02-06-1988
Naarden
Bekijk volledige tijdlijn

Deel dit monument met vrienden, familie, kennissen: