Ons kleine prinsesje

Chloë Rutten

Veghel, MMC Veldhoven,

Forever loved, forever missed.

Mama

Steek een kaarsje aan

Dit monument is gemaakt door Maureen

Herinneringen aan Chloë Rutten

Het verhaal van Chloë Rutten

In december 2010 een positieve zwangerschapstest in onze hadden. Wat een geluk!
Na een onbezorgde zwangerschap ging het met 37 weken zwangerschap ineens niet goed met mij. Op maandagavond 25 juli 2011 word ik met de ambulance opgehaald en met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Ik was zelf in shock en ze dachten aan een losgelaten placenta. Bij controle in het zkh bleek ons kindje nog te leven en werd ik klaar gemaakt voor een spoedkeizersnede. Ikzelf onder algehele narcose.
Pieter was ook in de OK om zijn kindje geboren te zien worden. Maar op het moment dat ze mijn buik opensnijden is er alleen maar bloed. Bij het openmaken van de baarmoeder is het vruchtwater helder en wordt ons dochtertje Chloë geboren. Grauw, slap, niet ademend. Direct wordt ze aan de beademing gelegd en ze kleurt snel bij. Pieter blijft bij Chloë en ondertussen zijn ze druk bezig met mij om de oorzaak te zoeken van de inwendige bloeding in mijn buik.
Ik kom op de IC terecht.

Met Chloë gaat het niet goed. Haar zuurgraad van het bloed wijst op ernstig zuurstoftekort en zij zal naar het MMC in Veldhoven worden gebracht, naar de NICU.
Terwijl Chloë daar naar toe wordt gebracht en Pieter er samen met zijn zus achteraan gaat, gaat het met mij niet goed.
Ik heb opnieuw een inwendige bloeding en moet opnieuw geopereerd worden. Pieter wordt gebeld terug te komen, maar hij wil eerst zeker weten dat zijn dochtertje op de juiste plek is en de beste zorg krijgt. Ze ligt in een koelpakje om zo het verkeerde stofje in haar hersenen te stoppen.

Nadat ik weer stabiel ben, word ook ik die dag naar het MMC gebracht. Waar ik ‘s middags na 14 uur bij kom uit de narcose, maar aan de beademing lig op de IC.
Ik krijg te horen dat we een dochtertje hebben gekregen. “Maar het gaat niet goed met haar.”

EEG laat geen hersenactiviteit zien, maar ze hopen dat dit nog zal veranderen.
Op woensdagochtend word ik van de beademing gehaald en kan ik voor het eerst naar Chloë toe. Onze eerste ontmoeting en aanraking is overweldigend en doordat ze haar oogjes open doet als ik haar aanraak, krijg ik toch weer wat meer hoop.
Maar die middag, nadat ze een 2e EEG heeft gehad, komen het slechtste nieuws brengen wat je als ouders maar kunt krijgen.
Er is geen hersenactiviteit en er zijn geen overlevingskansen. Ze gaan stoppen met de behandeling. Ons kindje zal komen te overlijden.

“Nee, dat kan toch niet… Niet ons kleine meisje, ons prinsesje. Alles ging zo goed tijdens de zwangerschap en nu, door een inwendige bloeding bij mij, moeten we ons meisje alweer opgeven. Alweer laten gaan. We kennen haar nog maar zo kort en moeten nu alweer afscheid van haar nemen. Het is niet eerlijk… Dit kan niet, dit mogen ze ons niet aan doen. We wilden zo graag een kindje, keken er zo naar uit, we waren er zo klaar voor en nu spat onze toekomst uiteen.”

Op donderdag 28 juli ligt Chloë de hele dag bij mij op de IC, kunnen we met haar buidelen en wordt ze in de ochtend nog gedoopt.
Omringd door onze familie.

‘s Middags neemt de familie afscheid van Chloë en aan het begin van de avond wordt ze tussen ons ingelegd als ze van de beademing is gehaald. Naast mij op bed met haar gezichtje naar Pieter. Ik kijk met een spiegeltje naar haar gezichtje. Als we denken dat ze is overleden, neemt mijn schoonzus Chloë mee. Wij blijven verslagen achter.

Maar ons meisje geeft niet zomaar op en blijkt toch nog te leven. Pieter gaat er naar toe en neemt Chloë in zijn armen. Nog anderhalf uur zitten ze samen en vertelt hij haar verhaaltjes.
Op donderdag 28 juli om 21:00 uur overlijdt Chloë* in de armen van haar trotse lieve papa...

Zondag 31 juli nemen we afscheid van Chloë*, nadat zij bij mij op de kamer opgebaard heeft gelegen. Ze wordt door Pieter naar het rouwcentrum gebracht, maar hij gaat ook nog even met haar naar ons huis, haar huis. Waar ze zo welkom was...

Op donderdag 4 augustus mag ik naar huis en komen we met lege handen thuis aan.

Op zaterdag 6 augustus is Chloë* gecremeerd en is zij sterretjesstof geworden.
Lees het volledige verhaal

Deel dit monument met vrienden, familie, kennissen: