Mijn geliefde oma

Bart Klein Koornneef

* Naaldwijk,
Ermelo,

Steek een kaarsje aan

Dit monument is gemaakt door Jasmijn

Herinneringen aan Bart Klein Koornneef

Voor altijd in het hart gesloten!❤

Wie was oma voor mij?



Oma was een heel lief, krachtig en een bijzonder persoon.

Iemand met een hart van goud, ze stond altijd voor me klaar ook in de tijd dat mijn moeder opgenomen werd & mijn vader tijdgebrek had om voor me te zorgen.

Ik voelde me soms in de steek gelaten omdat ik gepest werd op de middelbare school; ik was zo erg depressief door alle dingen die gebeurde op school dat ik niet meer verder wou met leven...

Het klinkt misschien gek, maar als ik oma niet meer had toen die tijd, dan was ik waarschijnlijk eerder heen gegaan dan zij.

Maar door alle moed en kracht wat ze me gaf, heb ik de draad op kunnen pakken met vele steun van o.a. oma en de andere lieve mensen om me heen.

We hebben samen heel wat meegemaakt in al die jaren dat we samen waren.



Hoe ben je met het verlies omgegaan?



Ja, het heet niet voor niets verlies...

Je verliest een dierbaar persoon waar je zoveel van hebt gehouden, de pijn die je dan soms met je meedraagt is voor niemand te vergelijken.

Ieder ander die dit leest & een dierbare is verloren, die zal misschien wel precies het zelfde ervaart hebben.

Niets boeit je even meer, je bent alleen maar bezig met; waarom nou jij? Hoe kan het? "Ik mis je"

Ook denk je; deze pijn is onverdraaglijk ik wil je terug hier in het leven wat ik hier leef.

Uiteindelijk na veel gesproken te hebben met mijn krachtige omgeving... ben ik oma gaan zien als een vlinder die in heel mijn leven met me mee vliegt.

We moeten verder en dat is niet altijd even makkelijk, iemand vergeten doe je niet maar je gaat

Op een gegeven moment wanneer jij er klaar voor bent weer verder en dat kan zijn doormiddel van therapie te volgen en de juiste handvaten vast te pakken, je leert hoe je er mee om moet gaan, hoe ga je om met je emoties? Hoe doe je een beroep op iemand als je het moeilijk hebt? En ga zo maar door... ik spreek uit ervaring omdat ik zelf ook heel veel in therapie ben geweest om o.a. dit grote verlies te verwerken....

Ik ben een boek voor haar gaan schrijven "De Vlinder" het gaat over een mooie vlinder die vanaf toen ik klein was uit haar cocon is gevlogen en het is een levendslange vlinder die voor altijd met me mee vliegt, ik heb het boek aangekleed met mooie teksten en foto's.

Verwerken doe je nooit helemaal dat zal wat wezen, dat je ineens zomaar iemand loslaat dat is niet eens te bevatten! Je verwerkt nooit helemaal maar je leert wel hoe je er gedeeltelijk mee om kan gaan!



Je laatste week;

Daar lag je dan... machteloos en uitgeput op bed, je was op & voldaan na een lange strijd waarin je hard moest vechten om te blijven leven, na een lange tijd in het ziekenhuis geweest te zijn mocht je naar huis, maar gelijk de zelfde middag ging het fout! Je werd niet goed en begon te hyperventileren en naar lucht te zoeken, ook begonnen je nieren je te vergiftigen... het werd voor ons dus al snel afscheid nemen maar je was zo krachtig dat het een week geduurd heeft dat je je laatste adem uitblies, terwijl de situatie waarin je zat, zich nog maar 2 als 3 dagen had gegeven. Het liefst wou je weer terug naar opa Henk...

Maar toch was je bang om ons hier achter te laten en waren je laatste woorden " passen jullie goed op elkaar"?

"Pas je goed op jezelf mijn lieve jasje"?

Uiteindelijk de nacht op vrijdag 9 augustus 2013 om 02.50 voor dat je ging deed je je ogen nog eens open om te kijken of iedereen er was die je lief had, iedereen was er behalve ik... dat is mijn schuldgevoel die me nog steeds blijft achtervolgen! Ik was net 16 en ik was zo bang om je te verliezen dat ik er voor weg liep en er gewoon niet mee bezig wou zijn! Ik wou je gewoon niet kwijt!

Toen ik eenmaal werd gebeld door mijn moeder dat je was overleden, waren er ook geneens tranen of woede omdat ik het niet besefte op dat moment, ik ben naar het huis van oma toe gegaan en ik trof haar daar inderdaad niet meer in leven aan.

Ik ben serieus waar, naast oma gaan liggen op bed, ik heb haar hand vastgepakt en haar voor alles bedankt, ik heb een ketting bij haar omgedaan die ik de dag ervoor heb laten graveren bij de juwelier, op haar ketting stond "kleindochter" & bij mij stond er "oma" op dit heb ik toen die tijd gedaan om niet alles van me af te laten nemen, ik wou wel gebonden blijven aan elkaar.



Ik mis haar nog steeds, maar hoe ik er nu over gesproken heb is toch echt gekomen door de jaren heen en de therapieen die ik gevolgd heb.



For always be in my heart and i love you grandmama!❤
Lees het volledige verhaal

Deel dit monument met vrienden, familie, kennissen:

Ik wil ook
een monument maken

Maak een monument