Ons Moederke, ons Mam.

An Snoeren - Elias

* Tilburg,
Tilburg,

Nog dagelijks zijn we als familie dankbaar voor de vele mooie herinneringen.

Steek een kaarsje aan

Dit monument is gemaakt door Hans Snoeren

Herinneringen aan An Snoeren - Elias

Herinneringen blijven,...

Ja, het inrichten van een monument, dat verdient ons Mam. Mijn moeder is 80 jaar mogen worden. Na 2 jaar kanker, waarin het niet alleen kommer en kwel was, is ze uiteindelijk op 6 augustus 2014 komen te overlijden. Haar 80e verjaardag hebben we nog groots, met de familie, mogen vieren. Ook het 50 jarige huwelijk, met mijn vader Désiré Snoeren, hebben we in 2007, nog groots gevierd. Ja, een herinnering. Er zijn er zoveel, dat maakt het ook zo draaglijk. Mijn ouders hadden een gelukkig huwelijk, ze waren een eenheid. Tussen ons Mam en Pap, daar kwam niemand tussen. Het was lang niet altijd even makkelijk. Hun eerste kind, mijn broer Frank, is geboren met een ernstige geestelijke - en lichamelijke beperking. De zorg voor mijn broer Frank heeft een zware stempel op ons gezin gedrukt, maar ze gaven niet op. Nu ik zelf ouder ben, en ook kanker heb, besef ik nog meer hoeveel ik van ze hou. Ik mis ze beide enorm. Het zijn de kleine dingen die ik het meeste mis: herinneringen aan mijn jeugd samen met mijn ouders; de kookkunst van mijn moeder; de gezelligheid in huis; mijn thuis; mijn o zo handige ouders; de liefde voor de natuur die we met elkaar deelden; de kracht die ze uitstraalden etc. etc. Uiteindelijk is het goed geweest, mijn moeder mocht gaan, ze had genoeg geleden. De herinneringen blijven, en die zijn zo mooi. Dat geeft veel kracht. Kracht om door te gaan, en de Kanker te overwinnen. Ik hoop dat mijn kinderen later ook mooie herinneringen zullen hebben aan hun Papa. Herinneringen die energie en kracht geven om door te gaan. Mijn ouders hebben een respectabele leeftijd mogen bereiken. Toen mijn vader kwam te overlijden was ik 40, en bij het overlijden van mijn moeder was ik 46. Mijn Kinderen zijn nu 8 en 9 jaar. We hebben het dus over een andere leeftijd. Toch hoop ik, dat de herinnering aan Papa hun vooral in moeilijke tijden kracht zal geven, kracht om door te gaan. Ik zeg ook altijd: het laten van een traan is een teken van liefde. Het is niet erg om je verdriet te uiten. Dat is vooral een teken dat je van iemand gehouden hebt, en dat is vooral mooi. Daarom is het hebben van een mooie herinnering zo fijn, de herinnering aan een geliefde gaat namelijk nooit over,....
Lees het volledige verhaal

Levensloop
An Snoeren - Elias

Geboren

13-03-1934

Désiré en An Snoeren

29-10-1957

Frank Snoeren

24-07-1958
Bekijk volledige tijdlijn

Deel dit monument met vrienden, familie, kennissen:

Ik wil ook
een monument maken

Maak een monument